ITanalyze

تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران :: Iran IT analysis and news

ITanalyze

تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران :: Iran IT analysis and news

  عبارت مورد جستجو
تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران

تحلیل


الکامپ از ضعف مدیریتی رنج می برد

شنبه, ۷ مرداد ۱۳۸۵، ۰۱:۰۹ ب.ظ | ۰ نظر

پس از چندین ماه کشمکش میان اتحادیه‌های صنف IT با سازمان نظام صنفی رایانه‌یی کشور برای برگزاری نمایشگاه الکامپ دوازدهم، سرانجام وزارت بازرگانی تصمیم گرفت که شرکت سهامی ‌نمایشگاه‌های بین‌المللی را به عنوان برگزارکننده‌ی امسال این نمایشگاه انتخاب کند و این نمایشگاه با تمام نقاط ضعف و قوت در مدت پنج روز برگزار شد.
به گزارش (ایسنا)، گویا برگزارکنندگان در فرصت کوتاهی که از زمان تصمیم‌گیری نهایی، برای برگزاری این نمایشگاه بود، نتوانستند برخی شرکت‌های بزرگ را برای حضور در الکامپ راضی کند و این امر باعث شد تا برخی غرفه‌ها خالی بمانند.
این درحالی است که قائم مقام نمایشگاه بین‌المللی تبریز با انتقاد از برپایی همزمان نمایشگاه الکامپ تهران با نمایشگاه الکامپ تبریز که از روز دوم تا شش مردادماه امسال در محل دائمی ‌نمایشگاه‌های بین‌المللی تبریز شروع به کار کرد، گفت: یکی از عوامل مهمی‌ که بسیاری از شرکت‌های معتبر رایانه‌یی نتوانستند، در نهمین نمایشگاه کامپیوتر، الکترونیک، ماشین‌های اداری و اتوماسیون صنعتی تبریز حضور چشمگیری داشته باشند، تغییر تاریخ نمایشگاه الکامپ تهران بود.
مسعود مازندرانی گفت: تغییر تاریخ نمایشگاه الکامپ تهران در دو نوبت در سال جاری و برگزاری این نمایشگاه در اواخر تیرماه انجام گرفت که این زمان تقریبا همزمان با نمایشگاه الکامپ تبریز بود.
خالی بودن سالن دولت الکترونیکی نیز با توجه به این‌که برگزارکننده‌ی نمایشگاه در بدنه‌ی دولت بود، توجه اکثر بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد.
اما سیدحمید قوام شهیدی - مدیر عامل شرکت سهامی ‌نمایشگاه‌های بین‌المللی - خالی بودن سالن دولت الکترونیکی را این‌گونه توجیه کرد که فضاهای خالی سالن برای رفت‌وآمد بهتر بازدیدکنندگان است.
در همین رابطه، مسعود میرکاظمی‌ - وزیر بازرگانی - علت استقبال نکردن دولت از این نمایشگاه را دادن فرصت به بخش خصوصی و کم کردن حضور دولتی عنوان کرد.
حضور نیافتن محمد سلیمانی - وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات - به علت تصویب مصوبه‌ای در مجلس، در روز اول نمایشگاه، توجه بسیاری را جلب کرد؛ البته وی در روزی دیگر از نمایشگاه دیدن کرد.
به‌گفته‌ی رسول جلیلی الکامپ دوازدهم با هزینه‌ی گزافی که بر روی آن انجام شد، تنها بخشی از توان صنعت IT را در مقابل دید بازدیدکنندگان گذاشت.
این استاد دانشگاه در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، اظهار داشت: یکی از ضعف‌های الکامپ دوازدهم، دولتی بودن آن بود؛ به‌طور حتم، به‌زور نمی‌توان نمایشگاه برگزار کرد.
وی تصریح کرد: وجود سوء مدیریت در فعالیت‌های تخصصی مانع از توسعه‌ی آن صنعت می‌شود و این در نمایشگاه امسال و سال گذشته به‌طور کامل مشهود بود؛ وجود غرفه‌های بدون مشتری و خالی بودن برخی غرفه‌ها از نمونه‌های سوء مدیریت نمایشگاه الکامپ در دو سال گذشته است.
او درباره‌ی سالن دولت الکترونیکی نیز گفت: در این سالن، به تعداد محدودی از شرکت‌های دولتی، غرفه‌های بزرگی برای پر کردن سالن داده بودند؛ در‌حالی‌که سرویس یا محصول قابل عرضه‌ای در نمایشگاه نداشتند و همه‌ی شواهد نشان‌دهنده‌ی تلاش آن‌ها برای پر کردن سالن و خالی نبودن نمایشگاه بود.
به اعتقاد وی، ‌با فشار و پول نمی‌توان بخش خصوصی را به انجام کار وادار کرد و برگزاری نمایشگاه الکامپ همانند دو سال قبل باید به بخش خصوصی واگذار شود.
اما علیرضا علمی - دبیر انجمن کارفرمایان شبکه‌های اینترنتی - در حاشیه‌ی دوازدهمین نمایشگاه الکامپ در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس فناوری اطلاعات خبرگزاری دانشجویان ایران، با بیان این‌که حضور در این نمایشگاه تجربه‌ی موفقی بود، با تاکید بر این‌که نمایشگاه الکامپ یکی از نمود‌های تجلی در حوزه‌ی IT محسوب می‌شود، گفت: به این منظور در این نمایشگاه سعی شد تا شرایط لازم برای حضور شرکت‌های فعال و توانمند فراهم شود.
وی همچنین با بیان این‌که در نمایشگاه امسال و در سالن دولت الکترونیکی، سازمان‌های دولتی حضور چشم‌گیری نداشتند و استقبال چندانی از این سالن صورت نگرفت، اظهار داشت: شاید ‌بتوان یکی از دلایل حضور کمرنگ سازمان‌های دولتی را نداشتن دستاوردی جدید در این حوزه برشمرد.
او در ادامه در مورد سالن ISPها در نمایشگاه، اظهار داشت: حضور شرکت فناوری اطلاعات، مخابرات استان تهران و دفاتر ارتباط مردمی برای انعکاس مستقیم مشکلات ISPها به مدیران دولتی ازجمله مهم‌ترین ویژگی‌های این سالن محسوب می‌شود و از طرفی حضور این بخش در بخش کنار شرکت‌های دولتی‌، خبرگزاری‌ها، رسانه‌ها و هفته‌نامه‌ها بسیار قابل توجه است.
اما جالب است که روابط عمومی‌ وزارت ICT نیز در این نمایشگاه غرفه‌ای نداشت و تنها روابط عمومی‌ شرکت فناوری اطلاعات و شرکت مخابرات استان تهران حضور یافته بودند و شرکت فناوری اطلاعات نیز تنها چند ساعت اول نمایشگاه غرفه را در اختیار داشت و در همان روز اول غرفه را به مسوولان امر تحویل داد.
ازسوی اکثر شرکت‌های خصوصی محصول قابل توجهی در این نمایشگاه ارایه نشد؛ این در حالی بود که تعداد بازدیدکنندگان الکامپ دوازدهم، مسوولان برگزارکننده و غرفه‌داران را شوکه کرد؛ البته استادان و کارشناسان سرشناس این حوزه کمتر در حال بازدید از نمایشگاه مشاهده شدند و می‌توان گفت که اکثر بازدیدکنندگان مردم عادی بودند که انگار تنها به دنبال بروشور، کارت تلفن و کارت اینترنت مجانی از سالن‌های الکامپ دوازدهم بازدید ‌کردند.
به نظر مدیر یک شرکت اینترنتی، در الکامپ دوازدهم اتفاق مهمی ‌نیفتاد و سطح آن به دلیل حضور نیافتن شرکت‌های بزرگ و هدف نداشتن برخی شرکت‌ها، پایین بود.
حسین علی‌محمدی در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، با بیان این‌که الکامپ دوازدهم تعداد بازدیدکنندگان خیره‌کننده‌ای داشت، در عین حال گفت: شرکت‌های مهمی ‌در این نمایشگاه حاضر نبوده و چیزی برای ارایه‌ نداشتند.
وی با اعتقاد بر این‌که الکامپ تمامی ‌پتانسل IT ایران را نشان نداد، تصریح کرد: تعداد شرکت‌ها کم بود و انتظار می‌رفت که تعداد سالن‌ها سه برابر باشد؛ چراکه بسیاری از شرکت‌ها حضور نیافته بودند.
ناهماهنگی‌ها به گونه‌ای بود که برخی شرکت‌ها در روزهای اول برای دریافت غرفه‌ی خود میل و رغبتی نشان نداده و تابلوی اسامی ‌شرکت‌های حاضر در سالن‌های الکامپ با تاخیر نصب شد.
در این نمایشگاه که در روزهای پایانی تیرماه برگزار شده بود، قرار بود 10 همایش برگزار شود؛ نشست نقش بخش خصوصی در صنعت IT از آن جمله بود که طبق اعلام قرار بود توسط سازمان نظام صنفی رایانه‌یی کشور برگزار شود؛ که البته لغو شد.
مدیر یک شرکت اینترنتی معتقد است نمایشگاه الکامپ دوازدهم از ضعف مدیریتی رنج می‌برد و شرکت‌ها و بازدیدکنندگان هدف و برنامه‌ای برای حضور در نمایشگاه نداشتند.
صادق جدیدی اظهار داشت: در الکامپ دوازدهم شرکت‌ها تمام پتانسیل خود را نشان ندادند؛ این نمایشگاه تنها نشانگر بخش کوچکی از صنعت فناوری اطلاعات ما بود.
وی با بیان این‌که فعالان صنف IT به قدری جدا از هم کار می‌کنند و حضور آن‌ها در نمایشگاه‌های ثابتی وجود ندارد، گفت: این امر نشان‌دهنده‌ی نبود مدیریت بر روی صنف است.
او افزود: نبود مدیریت صحیح در نمایشگاه الکامپ دوازدهم مشهود بود و سازمان‌دهی آن مشکل داشت؛ چراکه تکلیف بازدیدکنندگان در این نمایشگاه مشخص نبود، قبل از شروع الکامپ باید تعریف دقیقی از شرکت‌کننده‌ها، نمایشگاه و بازدیدکنندگان وجود داشته باشد، در غیر این صورت برگزاری الکامپ هیچ سودی نخواهد داشت.
در هر حال الکامپ دوازدهم نتوانست پتانسیل صنعت IT کشور را نشان دهد و اختلافات اتحادیه‌های صنعت IT در آن مشهود بود؛ اما اکثر مسوولان اظهار امیدواری کردند که الکامپ سیزدهم بهتر خواهد بود.

نقدی بر الکامپ

چهارشنبه, ۴ مرداد ۱۳۸۵، ۰۳:۱۲ ب.ظ | ۰ نظر

معصومه بخشی پور - در کتاب پیش به سوی تمدن جدید ، تاریخ جهان سه موج بزرگ تحول انقلابی را ایجاد کرده است ، به طوری که اولین موج انقلاب کشاورزی است که هزاران سال به طول انجامید. دومین ، انقلاب صنعتی است که نماد آن کارخانه‌‏های بزرگی است که لوله‌‏های آن سر به آسمان گذاشتند و اما سومین موج ، عصر انقلاب فناوری اطلاعات و ارتباطات است که در حال حاضر در آن قرار داریم ، اما این که سهم ما به عنوان یک ایرانی چیست و کشور ما در کجای این عصر قراردارد یا این که چه فضایی از این انقلاب در کشور ایجاد شده، مباحثی است که بارها و بارها از زبان کارشناسان و صاحب‌‏نظران مطرح شده و هیچ‌‏گاه به نتیجه‌‏ای کارساز منجر نشده است.

سهم ایران از بازار فناوری اطلاعات و ارتباطات به قدری اندک است که سازمان ملل در شاخص‌‏های دولت الکترونیک ، رتبه 98 را به ایران داده است.
این سازمان برای تعیین آمادگی دولت الکترونیک هر کشور از سه معیار توسعه شبکه اینترنت و شبکه‌‏های داخلی ، توسعه زیرساخت مخابرات و اینترنت و شاخص توسعه نیروی انسانی استفاده کرده است که در این تقسیم‌‏بندی کشور ما در بین 175 کشور جهان به رتبه 98 رسیده است که البته ، این رتبه‌‏بندی خیلی هم تعجب‌‏آور نیست.

در کشوری که هیچ بخشی از صنعت ، اقتصاد و تولید بر محور درستی حرکت نمی‌‏کنند ، چطور می‌‏توان توقع داشت که در سه معیار مذکور ، حرفی برای گفتن داشته باشند و از این رتبه فراتر روند؟

در کشوری که هیچ امیدی نمی‌‏توان به شبکه اینترنت و زیرساخت‌‏های مخابراتی و ارتباطی آن داشت ، چگونه می‌‏توان امیدوار بود که در صنعت فناوری اطلاعات حرفی برای گفتن داشته باشد . مگر نه این است که اینترنت کشور در 3 روز از 5 روز برگزاری تخصصی‌‏ترین نمایشگاه IT سال قطع بود و مسئولین قطعی فیبرنوری را در ذات این تکنولوژی دانستند. با چنین امکاناتی چگونه می‌‏توان انتظار برگزاری نمایشگاهی مفید ، بی‌‏عیب و نقص و کارآمد را داشت؟

توقع بسیاری است که بخواهیم الکامپ را بازار هدف کشورهای منطقه قرار داده و یا بالاتر ، آن که در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشیم. الکامپ را نباید با جیتکس ، سبیت و یا هر الکامپ دیگری مقایسه کرد؟

چرا یاد گرفته‌‏ایم که همه چیز را با هم مقایسه کنیم؟ الکامپ دوازدهم با یازدهم ، الکامپ یازدهم با دهم ، چرا باید مقایسه شود؟ چرا باید توقع داشت که صادرات غیرنفتی جای صادرات نفتی را بگیرد؟

مگر نه این است که پس از گذشت 12 بار از برگزاری نمایشگاه تخصصی IT در کوچک‌‏ترین و پیش‌‏پا افتاده‌‏ترین مقوله برگزاری آن‌‏ که همان تعیین نهاد اجرایی است ، مانده‌‏ایم؟
چگونه می‌‏توان شرکت‌‏های خارجی را به حضور در نمایشگاهی ترغیب کرد که حتی شرکت‌‏های داخلی نیز با تردید وارد آن می‌‏شوند؟

فلسفه حضور در نمایشگاه و برپایی آن چیست؟ مگر نه این است که بازاری برای عرضه ، تولید و صدور محصولات شرکت‌‏ها فراهم شود؟ اما آیا الکامپ این توانایی را دارد؟ چگونه می‌‏توان به شرکت‌‏ها این اطمینان را داد که هزینه تیزرهای تبلیغاتی آنها در جایی دیگر جبران می‌‏شود؟

چرا علاقمندان صنعت IT کشور باید به الکامپ بیایند و محصولات تکراری و بدون کیفیت شرکت‌‏ها را ببینند؟

مشکل الکامپ تنها فضا ، زمان ، مکان ، تهویه نامطبوع ، تاریخ و تقویم سالانه نیست . مشکل موجود تنها برگزاری و اجرای الکامپ نیست، مشکل این نیست که چه سازمان و نهاد دولتی و یا خصوصی آن را برگزار کند . مشکل آن است که اهداف متولیان این امر تنها در حرف خلاصه می‌‏شود و به جرات می‌‏توان گفت که رسیدن به صادرات غیرنفتی تنها یک آرزوی واهی است ، چگونه می‌‏توان چشم به صادرات غیرنفتی داشت ، در حالی که در آسان‌‏ترین و بی‌‏دردسرترین کار که اجرای نمایشگاه‌‏هایی تخصصی و بین‌‏المللی است مانده‌‏ایم، البته اظهار نظرها و مطالبی که گاهی اوقات در رسانه‌‏ها در خصوص خودباوری در کشور دیده می‌‏شود ، نمایان‌‏گر توقع بیش از حد ما به مسایل داخلی است و این مسئله نه تنها در نمایشگاه الکامپ ، بلکه در کلیه موضوعات روزمره حتی فوتبال نیز نمایان است ، به طوری که ما ایرانی‌‏ها همیشه توقع داریم مطرح باشیم و رتبه‌‏های خوبی را کسب کنیم ، اما هیچ گاه به زیرساخت‌‏هایی که باعث رسیدن به این اهداف می‌‏شوند فکر نکرده‌‏ایم و تنها امیدمان آن است که معجزه‌‏ای رخ دهد تا به آمال و آرزوهای دست نیافته خود دست یابیم.
باید به فناوری اطلاعات و ارتباطات ، عصر تکنولوژی و به طور کل پایه و اساس IT در کشور از زاویه‌‏ای دیگر نگاه شود ، چرا توقع داریم نمایشگاه کامپیوتر و IT ما پذیرای سیل عظیمی از ابرقدرت‌‏های این صنعت در دنیا باشد ، در حالی که دست‌‏اندرکاران IT کشور ما به جای رفع مشکل تنها به فکر زخم زبان زدن به یکدیگر هستند و تنها مشکل موجود را اجرای دولتی و یا خصوصی الکامپ می‌‏دانند.

به هر حال الکامپ چه دهم باشد و چه دوازدهم ، تفاوتی نمی‌‏کند ، چرا که به هیچ وجه نتوانسته است بازار اقتصادی کشور و به تبع آن صادرات غیرنفتی را از آن خود کند.

باید منتظر ماند و دید ؛ کمیته‌‏ای که از سوی دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات و شرکت نمایشگاه‌‏ها به صورت مشترک در حال شکل‌‏گیری است ، سرنوشت الکامپ را به کدام سوی می‌‏کشاند؟

منبع : ایلنا

دور یک میز با مسؤولان مرکز صنایع نوین

چهارشنبه, ۴ مرداد ۱۳۸۵، ۱۲:۰۰ ق.ظ | ۰ نظر

بزرگراه فناوری - دو هفته قبل به‌دنبال انتشار گزارشی پیرامون وضعیت عملکرد مرکز صنایع نوین وابسته به وزارت صنایع و بررسی وجود ابهاماتی در نوع عملکرد مجموعه در هفته‌نامه بزرگراه فناوری، مسؤولان این مرکز آمادگی خود را برای پاسخ‌گویی نسبت به این امر اعلام کردند. بر این اساس نشستی با حضور سیدمجتبی هاشمی رییس مرکز صنایع نوین، رسول جلیلی رییس گروه نرم‌افزار، سهیل مظلوم یکی از اعضای گروه نرم‌افزار و بهزاد میقانی عضو دیگر این کمیته در محل مرکز صنایع نوین برگزار شد. در این نشست نمایندگان مرکز به تشریح نحوه عملکرد خود پرداخته و به ابهامات مطرح شده در گزارش مذکور پاسخ دادند. این گفت‌وگو دوساعت به طول انجامید که با تلخیص در پی می‌آید.

مظلوم‌ـ در آغاز باید عرض کنم دوستان در بزرگراه فناوری از مدت‌ها قبل درخواست قرار ملاقات و مصاحبه‌‌ای را داشتند که به هر تقدیر تا به امروز وصال نداد. سرانجام قرار شد جلسه‌ای برگزار کنیم که طی آن سؤالات و نکات مبهم موجود در گزارشی که به‌همین منظور چاپ شده بود را بررسی کنیم. بدین ترتیب از آقایان شمیرانی، شریف و یوسفی درخواست کردیم تا قراری گذاشته شود و وارد کار شویم.
از آن‌جایی که واحد مورد نظر دوستان مطبوعاتی بیشتر واحد نرم‌افزار مرکز صنایع نوین بوده است، در حضور مهندس جلیلی نیز قرار داریم.
در مرکز صنایع نوین تصمیماتی گرفته می‌شود که در نوع خود قابل دفاع و از منطق درستی نیز برخوردار است. به هرحال آماده‌ایم تا دوستان نقطه‌نظرات خود را مطرح کنند و بحث را آغاز کنیم. اجازه می‌فرمایید؟
هاشمی در ابتدا بعد از خیرمقدم، با اشاره به اینکه هر کس از راه می‌رسد، مدعی تولی‌گری ICT کشور است و موضوعاتی را مطرح می‌کند که بعد به‌صورت غیرقابل انجام رها می‌شود، ما معتقدیم بین کاری که انجام می‌شود و نتیجه‌ای که به‌دست می‌آید، زمان لازم است و هر اقدامی را باید در زمان خودش مطرح کرد. البته این موضوع به مفهوم عدم اطلاع‌رسانی نیست. بلکه نکته‌ای است که مرکز صنایع نوین سعی می‌کند آن را مدنظر داشته باشد. مورد بعدی این است که فعالیت‌هایی نظیر اقدامات مرکز احتیاج به بستر آرام دارد و اگر چنین نباشد نمی‌توان فعالیت‌های مورد نظر را جلو برد.
این موضوع را به‌عنوان بحث مقدماتی که بر ایجاد سوءتفاهم‌ها اثر گذاشته بود، مطرح کردم و امیدوارم بتوانیم آن را برطرف کنیم.
برای شروع، آقای جلیلی بفرمایید مرکز صنایع نوین در سال چه‌قدر بودجه برای پروژه‌های نرم‌افزاری دریافت می‌کند؟
جلیلی‌ـ ما محدودیت بودجه نداریم.
یعنی ده میلیارد، صد میلیارد و...
جلیلی‌ـ عدد نداریم ولی به من گفته شده هر چی پروژه بیاید و در اولویت قرار گرفته باشد، اگر کننده واقعی داشت امکان حمایت وجود دارد. ما هرگز نگفته‌ایم الان پایان سال است و اعتبار نداریم. مشکل این است که مرکز در سال‌های اول به‌دنبال تعیین خط‌مشی، اولویت، سند توسعه و غیره بود. حداقل از سال گذشته (84) به‌دنبال حمایت قطعی پروژه‌ها رفتیم و این باعث شد هیچ‌وقت به سقف نرسیم.
البته درآوردن این عدد از طریق سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کاری ندارد. به‌طور مشخص کمیته نرم‌افزار را می‌خواستم که...
جلیلی‌ـ کمیته نرم‌افزار عدد ندارد. به ما گفته‌اند نامحدودید.
این سؤال خیلی مهم است و ممکن است برای خیلی‌ها پیش بیاید. بر چه اساسی تصمیم می‌گیرید یک پروژه تحقیقاتی را به شرکتی بدهید یا ندهید؟ این موضوع را شما اعلام می‌کنید یا شرکت پیشنهادش را می‌دهد؟
جلیلی‌ـ هر دو شکل را داریم. پیش از این مرکز پروژه‌ای تحت عنوان «تعیین اولویت‌های نرم‌افزار» داشت. در این پروژه از میان 273 زمینه کاری نرم‌افزار به 14 زمینه رسیدیم. در میان 14 زمینه، با توجه به بازار داخلی کشور، نداشتن کپی‌رایت، فرار مغزها، تغییرات موجود در دولت و وضعیت صادرات سرانجام به پنج مورد رسیدیم. در این پنج مورد فکر می‌کنیم هر کس پروژه ارایه دهد، آن را بررسی می‌کنیم. اگر هم کسی پروژه نیاورد آن را فراخوان می‌زنیم. اولویت‌های نرم‌افزاری ما شامل مواردی نظیر امنیت، انرژی، مواد نو، سرگرمی، بیوتکنولوژی و مدیریت دانش است. به این ترتیب تصمیم داریم در زمینه‌هایی که ذکر شد صنعت نرم‌افزار را ایجاد کنیم.
در کجا فراخوان می‌زنید و چگونه؟
جلیلی‌ـ به ‌نظام صنفی می‌گوییم به شرکت‌ها فکس کند و در صفحه اصلی خودمان هم قرار می‌دهیم. این‌ها حداقل اقداماتی است که می‌کنیم. به ‌نظام صنفی گفته‌ایم محدوده‌ای برخورد نکند. ما آگهی نمی‌زنیم.
پس آن‌هایی که عضو نظام صنفی نیستند، چی؟
جلیلی‌ـ صفحه اصلی مرکز که هست. بالاخره خبر را پخش می‌کنیم.
آنچه بر روی سایت است به کاتالوگ الکترونیکی شبیه است. در فهرست پایگاه مرکز، تیتر پروژه‌ها هست، اما نحوه ارجاع کار، میزان بودجه، شیوه انتخاب و چگونگی بررسی فنی آن مشخص نیست. پروژه‌هایی که خودتان واگذار کرده‌اید و آن‌هایی که شرکت‌ها آورده‌اند از هم تفکیک نشده. واگذاری پروژه‌ها چگونه است؟ مزایده، مناقصه یا روش‌های دیگر؟
جلیلی‌ـ ما در مرکز محدودیت مناقصه و مزایده نداریم. اعتقادی هم به آن نداریم چون کار تحقیقاتی را نمی‌توان به مناقصه گذاشت.
اعتقاد شما جای خود دارد. بند قانونی آن را می‌فرمایید؟
جلیلی‌ـ من قانون‌دان نیستم. قانونی که در مرکز صنایع نوین حاکم است را می‌دانم. بخش اداری مرکز ما را محدود نکرده که...
یعنی قانون این‌جا، شما را از مزایده و مناقصه مستثنا می‌کند؟
مظلوم‌ـ مراکز پژوهشی که قانون تعیین می‌کند، کجاست، الزامی در برگزاری مزایده و مناقصه ندارند.
هر پروژه‌ای که بالای 40 میلیون تومان باشد، برای برون‌سپاری مناقصه و مزایده می‌خواهد.
جلیلی‌ـ همه قوانینی که در بیرون وجود دارد، این‌جا هم به‌عنوان ارجاع کار حاکم است. سال‌هاست که مراکز تحقیقاتی پروژه‌هایشان را به مناقصه نمی‌گذارند. تیپ کار ما مناقصه‌ای نیست. گاهی پروژه‌ای برای خودش انجام می‌شود، گاهی هم برای حمایت از صنعت.
این موضوع باعث می‌شود پروژه‌ها در اختیار عده افراد خاصی قرار بگیرد و مسئله دچار ابهام شود.
جلیلی‌ـ خوب، امکان این موضوع نیز هست.
چون وقتی مرکز تشخیص می‌دهد شرکتی کننده کار است، ممکن است تا سال‌ها بعد شرکتی به‌پای شرکت مورد نظر نرسد و مرکز بگوید من باز هم کار را به این شرکت واگذار می‌کنم. به این ترتیب پس از مدتی چند شرکت به جیره‌خوار مرکز تبدیل می‌شوند.
جلیلی‌ـ در پروژه‌های مادر نظیر تعیین اولویت‌های نرم‌افزار، مناقصه محدود برگزار می‌کنیم و به شناسایی شرکت‌ها می‌پردازیم، به‌گونه‌ای که مطمئن شویم کارها را می‌تواند انجام دهد.
مظلوم ـ اجازه بدهید توضیحی بدهم. شما می‌گویید آیا امکان ایجاد ابهام هست؟ می‌گوییم بله! این امکان همیشه هست. اما کسانی که در این کمیسیون قرار دارند و پرونده‌ها را بررسی می‌کنند، برای اینکه گرفتار مشکل خاصی نشوند، برای ارجاع پرونده‌ها مدل تعریف می‌کنند و همه براساس آن مدل جلو می‌برند. به این ترتیب درخواست شرکت مذکور قبل از اینکه وارد فاز اجرایی شود، وارد کمیته می‌شود و اگر تشخیص داده شد قابل بررسی است، در سطح کمیته بررسی می‌شود. هنگامی که پذیرفته شد، مجری پس از تکمیل فرم‌های مربوطه و تامین اعتبار کار خود را آغاز می‌کند. البته در مواردی هم که پتانسیل محدود است، اصلا این اتفاق نمی‌افتد. در محورهای تحقیقاتی اصلا الزام مناقصه و مزایده نداریم.
ایراد دیگری که شما می‌گیرید، این است که می‌گویید در کمیته مورد نظر کسانی هستند که خودشان هم درخواست ارایه کرده‌اند...
این ایراد را من نمی‌گیرم، عرف می‌گیرد.
مظلوم‌ـ در هر حال ایراد است، دیگر. آن را حل می‌کنیم. در این زمینه مکانیزم خاصی داریم. در جلسه‌ای که درخواست فرد عضو کمیته مطرح می‌شود، او در جلسه حضور ندارد. موارد متعددی داشته‌ایم که اعضای کمیته پروژه آورده‌اند، اما توسط اعضای موجود رد شده است.
اگر به‌عنوان فردی که خارج از مجموعه به قضیه نگاه می‌کند بنگریم، سؤال برای هر کسی ایجاد می‌شود. چطور اعضای کمیته خودشان پروژه می‌گیرند؟
مظلوم‌ـ شما فکر می‌کنید کسی که خودش شرکت ندارد و تا به‌حال یک بار در عمرش پروژه اجرا نکرده، می‌تواند مشکلی را حل کند؟
مثلا یک مدیر بازنشسته باشد.
مظلوم‌ـ اتفاقا وقتی می‌توانیم بگوییم کمیته ما، کمیته کارایی است که از همه دست‌اندرکاران نظیر استادان دانشگاه، شرکت‌داران، اعضای‌ صنفی و افراد اداری در آن قرار گرفته باشند. شما می‌توانید از ترکیب فعلی ایراد بگیرید، اما نمی‌توانید بگویید چرا وقتی عضو کمیته هستید، خودتان پروژه می‌گیرید.
وقتی آدمی برای اجرای پروژه سواد لازم را دارد، چرا حقی را از بین ببریم و او را محدود کنیم. مضافا بر اینکه ما در مرکز محدودیت بودجه نداریم.
با توجه به منع مداخله کارمندان دولت در امور واگذاری کارهای دولتی، آیا تاکنون پروژه‌های مرکز به کسانی که به‌عنوان مامور دولت حضور دارند ارایه شده است؟
مظلوم و جلیلی (به اتفاق یکدیگر)‌ـ نه نشده است.
موضوع بعدی، علت مشخص نبودن مجری پروژه‌ها و بودجه در نظر گرفته شده برای هر پروژه است. این مسئله را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
جلیلی‌ـ مشخص است، ولی سیاست مرکز این نبوده که مجری اعلام شود.
بودجه را چه می‌گویید؟
جلیلی‌ـ سیاست این نبوده. به‌غیر از تکفا، قبل و بعد از آن هم هرگز چنین رسمی متداول نبوده است.
خروجی پروژه‌های شما به کجا می‌رود؟ آقای جلیلی!
جلیلی‌ـ خروجی پروژه‌ها سه دسته است. یک دسته، پروژه‌هایی که مرکز برای سیاست‌گذاری خودش تعریف می‌کند، مانند تعیین اولویت‌های نرم‌افزار. در این پروژه‌ها کارفرما و مجری خود مرکز است.
شرکتی بوده که از شما وام گرفته و پروژه‌ای را به انجام رسانده است ولی در هیچ کجا نتیجه آن منتشر نشده است؟
جلیلی‌ـ البته سؤال انتشار خیلی شده است. هفت پروژه زیر چاپ است که‌...
خوب، بعضی پروژه‌ها وقتی از زمان خاصی می‌گذرد، نتیجه آن دیگر قابل استفاده نیست!
جلیلی‌ـ بله، در معرض این ابهام هم هستیم. پروژه‌های قدیمی معمولا این مشکل را دارند. از اول سال جاری (85) تصمیم به چاپ پروژه‌های مرکز نهایی شده است و قرار شده پروژه‌های ارزشمند برای صنعت چاپ بشود، اما دسته دوم. این دسته پروژه‌هایی هستند که به آن‌ها وام ریسک‌پذیر می‌دهیم. در این نوع وام، شرکت برای خودش محصول تولید می‌کند. دسته سوم، مواردی است که نوع کارش جدید است و کسی حاضر نیست برای آن وام بگیرد، چون ریسک جدی بازار را به‌دنبال دارد. در این‌گونه موارد، وام بلاعوض می‌دهیم. در این وام از نظر حقوقی و قانونی مایملک پروژه مال مرکز است، ولی چون مرکز امکان بازاریابی ندارد و اصلا کارش این نیست، خود شرکت موظف است بازاریابی و محصول را به بازار معرفی کند.
در قسمت دوم و سوم شرکتی که باید پروژه را به سرانجام برساند، خود کسی است که پروژه را ارایه می‌کند.
البته من عناوین پروژه‌ها را ندارم ولی از شرکتی شنیده‌ام که می‌گوید نتیجه پروژه‌های ما را منتشر نمی‌کنند. حتی به آقای (...) مراجعه کرده‌ایم که می‌گوید ما مطمئن نیستیم نتیجه این پروژه‌ها مثبت باشد. می‌گوییم پس چرا پول دادید و وقتی پروژه انجام شده به این نتیجه رسیده‌اید. آن وقت جواب ندارند.
مثلا مرکز پروژه‌ای را درباره تحریم‌های آمریکا انجام داده است. نتیجه آن حداقل می‌توانست به‌عنوان یک مقاله منتشر شود، چیز بدی هم که نبود.
مظلوم‌ـ سمینار گذاشتند.
ضمن اینکه وقتی به شما مراجعه می‌کنند خروجی‌ها را نمی‌دهید. بالاخره علت عدم انتشار چیه؟
جلیلی‌ـ منتشر کنیم که کی بیاید بخرد؟!
از این موضوع بگذریم. در مورد پروژه سفرهای خارجی، چگونه به این نتیجه رسیدید که کنسرسیوم ثنارای محق است هر سال این‌ کار را انجام بدهد، با توجه به اینکه تجربه این کار را پیش از این نداشت؟ با توجه به اینکه در لابه‌لای صحبت‌هایتان گفتید که ما کار را به شرکتی می‌دهیم که می‌دانیم کننده است. ظاهرا مرکز، هزینه‌ای برای آموزش نمی‌کند و ترجیح می‌دهد به‌گونه‌ای هزینه کند که کارش جلو رود.
جلیلی‌ـ تا پیش از انتخاب ثنارای، نحوه شرکت ایران در نمایشگاه‌های خارجی شایسته نبود. تا اینکه در سال 2003 به این فکر افتادند برای حضور در خارج باید شرکت معرفی کنند. اگر شرکت دولتی معرفی می‌کردند در صورتی‌ که می‌توانست محصولی را بفروشد می‌گفت درصد من را بدهید، به‌همین دلیل ثنارای انتخاب شد.
ثنارای کنسرسیومی بود که با حمایت وزارت صنایع و شورای عالی انفورماتیک برای صادرات نرم‌افزار تشکیل شده بود.
اگر قرار بود لیستی از شرکت‌های دارای شرایط تهیه کنیم، قطعا ثنارای در آن حضور داشت. ثنارای، بار اول که به خارج رفته بود، خودش برگزارکننده نبود ولی برای بار دوم، تجربه بار اول را داشت.
آیا این فرصت را در اختیار سایرین هم قرار می‌دهید؟ از طرفی می‌گویید به کسی که کننده نباشد کار نمی‌دهیم و از طرف دیگر می‌‌گویید یک ‌بار واگذار کردیم، یاد گرفت. این جور درنمی‌آید؟
مظلوم‌ـ وقتی تصمیمی گرفته می‌شود، چند راه وجود دارد. یک راه، این است که، کسی که تصمیم گرفته خودش اجرا کند. راه دیگر اینکه پروژه را برون‌سپاری کنیم. در برون‌سپاری یا آگهی مناقصه و مزایده می‌دهند یا از تشکل‌های مربوطه استفاده می‌کنند. تشکل موجود در این حوزه ثنارای بود که 54 شرکت نرم‌افزاری در آن سهام دارند. ثنارای برای بسترسازی صادرات نرم‌افزار درست شده است. اگر به ثنارای واگذار نمی‌شد، جای سؤال داشت!
وقتی نهادهایی نظیر «سازمان توسعه تجارت» وجود دارند که فقط وظیفه‌شان توسعه صادرات است، وارد شدن مرکز صنایع نوین به این‌ کار قدری سؤال‌برانگیز است. ارزیابی شما چیست؟
جلیلی‌ـ اگر سازمان توسعه تجارت، آمادگی خود را با همین سازوکار فعلی برای برگزاری نمایشگاه خارجی اعلام کند، ما واقعا استقبال و به‌سرعت همکاری خود را اعلام می‌کنیم.
سؤالی که مطرح می‌شود، این است که وقتی مشکلات فراوانی هنوز در عرصه تولید و عرضه وجود دارد، چگونه مرکز صنایع نوین به‌سراغ صادرات رفته است، ضمن اینکه مرور اسامی نشان می‌دهد یک‌ سری اسامی در جی‌تکس و سبیت مرتب تکرار می‌شود.
جلیلی‌ـ از زمانی که شورای عالی انفورماتیک در تبصره سه پول گرفت که به صادرات نرم‌افزار کمک کند، این فرآیند آغاز شد. این باری بود که زمین گذاشته شده بود و نمی‌توانستیم نسبت به آن بی‌تفاوت باشیم.
می‌شود بگویید هزینه سفرهای خارجی سالانه چه‌قدر است؟
جلیلی‌ـ هزینه سفرهای خارجی که نمی‌دهیم، هزینه برگزاری نمایشگاه است.
ما ژورنالیستیم! هزینه حضور شما در نمایشگاه‌های بین‌المللی چه‌قدر می‌شود؟ عدد کلی را بفرمایید.
جلیلی‌ـ عدد کلی 150 میلیون تومان است.
هم سبیت و هم جی‌تکس؟
مظلوم‌ـ جی‌تکس و سبیت 150 میلیون تومان بود و...
جلیلی‌ـ بله، روی ‌هم این‌قدر شده.
چگونه است وقتی شرکت‌های نرم‌افزاری در شرف ورشکستگی در ایران قرار دارند و قانون کپی‌رایت رعایت نمی‌شود، مرکز صنایع نوین به فکر صادرات افتاده است؟
جلیلی‌ـ تا همین میزان که پیش رفته‌ایم، موفق بوده‌ایم و عایدات هم داشته‌ایم.
صحبت است که یک‌ سری اسامی هر سال تکرار می‌شود؟
جلیلی‌ـ عده‌ای می‌آیند. از میان آن‌ها کسانی که محصولاتشان بهتر است در خارج کشور حضور پیدا می‌کنند، حدود 35 شرکت.
اگر تعداد تا این اندازه محدود است، پس چرا این‌قدر بودجه برایش در نظر گرفته می‌شود؟
مظلوم‌ـ اگر قرار است در نمایشگاه خارجی حضور داشته باشیم و در زمینه صادرات فناوری حرفی برای گفتن داشته باشیم، باید هزینه آن را پرداخت کنیم.
میقانی‌ـ ببخشید، ولی در استراتژی توسعه صنعت نرم‌افزار پنج هدف ذکر شده، یکی از آن‌ها توسط صادرات است، پس باید به اجزای این هدف کمک کنیم. در ضمن فقط هم به چند شرکت محدود کمک نکرده‌ایم. بیش از 30 شرکت در نمایشگاه حضور یافته‌اند. درست است که توان صادراتی ما کم است، ولی باید این توان را افزایش داد.
آقای میقانی! عملیات قبل و بعد از نمایشگاه چیست؟
میقانی‌ـ قبل از حضور در نمایشگاه فرآیند آشنایی و انتخاب شرکت‌ها صورت می‌گیرد، در طول نمایشگاه هم که هیچی. در بعد از نمایشگاه هم از شرکت‌ها گزارش حضورشان را می‌خواهیم. به‌علاوه اینکه چه فعالیت‌هایی کرده‌اند و در آینده نیز چه تصمیماتی دارند.
ترکیه برای حضور در سبیت برنامه ده ساله دارد؟ درحالی که این‌جا مقدمات حضور در نمایشگاه طی مدت‌زمان کوتاهی صورت می‌گیرد.
میقانی‌ـ ما این‌جا حالا دیگه ایرانی هستیم!
مظلوم- اجازه دهید پرانتزی را باز کنم. ترکیه چندین بار حضور در سبیت را تجربه کرده تا به این نتیجه رسیده است.
سازوکار انتخاب محصولات حضور یافته در نمایشگاه چیست؟
مظلوم- برایش مدل داریم. اگر شرایط مدل را داشته باشد، انتخاب می‌شود.
بهتر است بپرسیم کسانی که نوع محصول را انتخاب می‌کنند، چگونه برگزیده می‌شوند؟
میقانی- یک نفر از کمیته نرم‌افزار، یک نفر از نظام صنفی و...
آنچه مسلم است این است که نرم‌افزارهای داخلی توان رقابت در بازار خارجی را ندارند، درست مثل تیم فوتبالمان، پس چطور در عرصه بین‌المللی حضور پیدا می‌کنند؟
جلیلی- ولی اعداد و ارقام این را نمی‌گوید. اعدادی که در سبیت به‌دست آمده بهتر از جی‌تکس است.
حتما نرم‌افزار نبوده؟
مظلوم- شاید نرم‌افزار را در لحظه نخرند اما متوجه می‌شوند که شرکت مذکور توان انجام کار را دارد و آن وقت است که سفارش می‌دهند، چون بازار نمایشگاه جهانی، شانس بهتری را ایجاد می‌کند.
در خروجی نمایشگاه، میزان هزینه و فایده منطقی است؟
جلیلی- در درازمدت و با رویکرد ترکیه، بله، اما با رویکرد سالانه و به تنهایی، خیر.
مظلوم- از زاویه دیگری این موضوع را نگاه کنیم. ایران، کشوری است که حضورش در نمایشگاه‌های IT که در هر منطقه برگزار شود مثبت است. وقتی پرچم ایران را می‌توان بلند کرد، هزینه‌های موضوع، قابل دفاع می‌شود. در ضمن آن‌هایی که نمایشگاه رفته‌اند و آن را دیده‌اند، روند حضور ایران را مثبت ارزیابی می‌کنند.
پس هنوز اولویت‌های صنعت نرم‌افزار تعیین نشده است؟
مظلوم- صادرات نرم‌افزار به دو گونه صورت می‌گیرد. یکی از طریق کانال‌های غیررسمی و دیگری زمانی که می‌خواهیم فرآیندی تحت عنوان صادرات انجام دهیم که حضور در نمایشگاه یکی از راه‌های تحقق مورد دوم است.
شرکت‌هایی که در نمایشگاه خارجی حضور پیدا می‌کنند، نمونه واقعی صنعت نرم‌افزار هستند یا استثناها؟
مظلوم- اگر می‌خواهید بگوییم استثنا، بله... استثنا هستند.
ما در کشوری زندگی می‌کنیم که بسیاری از شرکت‌ها هنوز بلد نیستند قرارداد بین‌المللی ببندند، آن‌وقت به نمایشگاه خارجی می‌روند و قرض بالا می‌آورند؟!
جلیلی(باخنده)- کسی که می‌خواهد شنا یاد بگیرد، باید شنا کند. نمی‌تواند بگوید چون ممکن است غرق شوم، شنا نمی‌کنم.
مظلوم- البته جواب سؤال این است که همه شرکت‌های حاضر در نمایشگاه‌های خارجی حداقل در دوره قبلی با این کار آشنا شده‌اند و برای برخی از آن‌ها جلسات توجیهی برگزار شده است. البته یادآوری می‌کنم، ما انتظار نداریم فقط از این راه به صادرات برسیم.
زمان پاسخ‌دهی به پروژه‌هایی که به مرکز ارجاع داده می‌شود، به‌طور متوسط چه‌قدر است؟
جلیلی- از یک ماه تا سه ماه. براساس اینکه پروژه را فراخوان بزنیم و یا مستقیم دریافت کنیم متفاوت است. پروژه مورد نظر به گروه ارجاع داده می‌شود. در صورتی که اطلاعات آن تکمیل بود، در زمینه ارایه نهایی پروژه اظهارنظر می‌کنیم.
از نظر شما آقای جلیلی، آیا می‌شود یک نفر هم پیمانکار باشد و هم ناظر؟
جلیلی- خیر.
پس چرا در مرکز صنایع نوین این اتفاق می‌افتد؟ ناظر را چگونه انتخاب می‌کنید؟
جلیلی- ناظر را از میان اشخاص حقیقی انتخاب می‌کنیم. تاکنون ناظر حقوقی نداشته‌ایم. در مرکز صنایع نوین، بسیاری از اعضای کمیته نرم‌افزار کارمندان مرکز نیستند، لذا ناظر و پیمانکار می‌تواند در یک لحظه هم از گروه و هم از خارج گروه باشد.
هیچ محدودیتی نداریم که اگر عضو لایقی داشتیم و قادر بود پروژه‌ای را نظارت کند به آن ندهیم.
علت اینکه پنج نفر از کنسرسیوم ثنارای در کمیته نرم‌افزار حضور دارند، چیست؟
جلیلی- این اعضا به‌عنوان عضو کنسرسیوم نیامده بودند. چون کارشناس و لایق بودند انتخاب شدند و سپس متوجه شدیم عضو ثنارای هستند. کاملا اتفاقی صورت گرفته است.
پس اتفاقی بوده؟
جلیلی- بررسی شد، ببینیم چه کسانی می‌توانند در کنار هم قرار بگیرند تا مشکل را حل کنند. بعد که آمدند، دیدیم همگی عضو ثنارای هستند.
مظلوم- ثنارای 54 عضو دارد. اگر بخواهیم ثنارای، را به‌عنوان محور کنار بگذاریم نمی‌توانیم کسی را پیدا کنیم، پس پارامتری به‌عنوان اعضای ثنارای در انتخاب اعضای گروه وجود نداشت.
اولویت‌های سال 84 را اعلام کردید، ولی زمانیکه هنوز خروجی‌های آن معلوم نیست. چطور اولویت‌های جدید خود نظیر افتا را اعلام کرده‌اید؟!
جلیلی- کار مرکز، گزارش‌دهی نیست. مرکز صنایع نوین قرار است به ایجاد صنایع جدید کمک کند و در همین راستا نیز بر آن شدیم تا به حوزه پر اهمیت افتا وارد شویم.
از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، سپاسگزاری می‌کنم.
جلیلی‌ـ موفق باشید.

رهبر: رخوت بازار IT باید رفع شود

دوشنبه, ۲ مرداد ۱۳۸۵، ۰۹:۳۷ ب.ظ | ۰ نظر

بررسی سیاست های لازم برای سالم سازی مراکز و نظام های رایانه ای کشور و جلوگیری از اتلاف منابع مالی ، مهمترین وظیفه شورای عالی انفورماتیک است.

فرهاد رهبر معاون رییس جمهور، رییس سازمان مدیریت و رییس شورای عالی انفورماتیک کشور در نخستین جلسه این شورا در سال جاری با اظهار این مطلب، وظایف شورای عالی انفورماتیک کشور را روشن و شفاف خواند و گفت: به منظور تحقق اهداف شورا مقابله با انحصار گرایی،تقویت روحیه رقابت پذیری و شفاف سازی اجتناب ناپذیر است.

به گزارش روابط عمومی سازمان مدیریت وبرنامه ریزی کشور وی با تاکید بر خلاء موجود در امور انفورماتیکی کشور، همه نهادهای متولی امر را دعوت به همکاری و فعالیت جدی در این زمینه و تعامل سازنده با شورای عالی انفورماتیک کرد.

همچنین وی با بیان اهمیت و نقش نظام صنفی رایانه ای ، این نهاد را "بازوی اجرایی دبیرخانه شورای عالی انفورماتیک" برشمرد و افزود: در راستای ساماندهی نظام رایانه ای کشور ضرورت دارد دبیرخانه شورا ، عملکرد نظام صنفی رایانه ای را با هدف رفع نواقص و کاستی موجود و توانمند سازی بازوی اجرایی خود مورد ارزیابی قرار دهد.

معاون رییس جمهور یکی دیگر از وظایف اساسی شورای مذکور را پرداختن به پروژه های ملی و فرابخشی و ایجاد حرکت اساسی در بازار IT و رفع رخوت و آشفتگی بازار رایانه با توجه به رویکرد جدید نظام جمهوری اسلامی ایران در مورد خصوصی سازی ذکر کرد.

رییس شورای عالی انفورماتیک کشور در خاتمه گفت: این شورا تخصصی است و اعضای آن توانایی و صلاحیت انجام وظایف محول شده را دارند.

این گزارش حاکی است در جلسه شورای عالی انفورماتیک، برنامه های عملیاتی و محورهای اساسی فعالیت این شورا به تصویب رسید و کمیسیون تخصصی ویژه ای بر اساس نظر رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور ماموریت یافت تا موضوع های اساسی و قابل طرح در شورا را احصا و در دستور کار شورا قرار دهد.

به موجب این گزارش، تجدید نظر در رتبه بندی و ارزیابی شرکت های رایانه ای کشور با رویکرد توجه به شاخص های تخصصی شرکت ها و شویه عملکرد آنها نیز در دستور کار دبیرخانه شورای مذکور قرار گرفت.

بر اساس گزارش مذکور شورای عالی انفورماتیک، مهم‌ترین برنامه‌های سال‌جاری خود را به این شرح اعلام کرد.

شورای عالی انفورماتیک کشور برای‌تقویت بخش صادرات و ایجاد رقابت در تولید و ارتقای کیفیت محصولات انفورماتیکی، از فعالان صادرات در این زمینه حمایت خواهد کرد.

بر همین اساس این شورا در سال 1385، استراتژی مناسب و اصولی برای ادامه طرح‌ها و پروژه‌های مربوط به نرم‌افزارهای Open Source و لینوکس فارسی را تعیین خواهد کرد.

بر اساس گزارش مذکور، شواری عالی انفورماتیک کشور مصمم است در سال‌جاری مطالعات کارشناسی در زمینه امنیت اطلاعات در فضای سایبر و ادامه طرح نظام مهندسی استانداردهای تولید نرم‌افزار را انجام داده و نسبت به تعیین تکلیف سیستم عامل ملی اقدام کند.

به‌موجب برنامه‌های اعلام شده، این شورا به‌منظور استفاده از توان بخش خصوصی و تقویت این بخش، هم‌اندیشی و تعامل سازنده‌ای را با فعالان عرصه انفورماتیک کشور خواهد داشت و در این زمینه حمایت از سمینارها و همایش‌های علمی و تخصصی مرتبط، بررسی و تأیید طرح‌ها و فعالیت‌های انفورماتیکی، بررسی و آسیب‌شناسی طرح رتبه‌بندی شرکت‌های انفورماتیکی به‌منظور احصا شاخص‌های ارزیابی کاربردی، احراز صلاحیت و رتبه‌بندی این شرکت‌ها و رسیدگی به دعاوی آنها، ثبت و اختراع نرم‌افزار و تشکیل بانک اطلاعات عمومی و اختصاصی افراد متخصص در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات را در دستور کار خود دارد.

این گزارش می‌افزاید: بانک اطلاعاتی پروژه‌های انفورماتیکی دستگاه‌هایی که از بودجه عمومی دولت استفاده می‌کنند بر اساس مصوبه این شورا ، در سال‌جاری تشکیل و تکلیف طرح‌ها و پروژه‌های نیمه تمام دبیرخانه شورای عالی انفورماتیک کشور مشخص خواهد شد.

تشکیل مستمر کمیسیون‌ها و کمیته‌های تخصصی و برگزاری منظم جلسات شورای یاد شده، استقرار سیستم مکانیزه پی‌گیری و نظارت در فرآیندهای اداری دبیرخانه و استقرار سیستم الکترونیکی انتخاب نمایندگان مراکز و شرکت‌های انفورماتیکی از مواردی هستند که به عنوان مهم‌ترین برنامه‌های سال 1385 شورای عالی انفورماتیک کشور اعلام شده‌اند.

الکامپ شکوهمند ما

دوشنبه, ۲ مرداد ۱۳۸۵، ۰۱:۱۲ ب.ظ | ۰ نظر

علی شمیرانی - اختتامیه دوازدهمین نمایشگاه الکترونیک، کامپیوتر و تجارت الکترونیکی نه تنها به معنای پایان الکامپ بود بلکه به معنای اختتام موجی از نقدها و تقدیرها نیز بود. الکامپ تمام شد تا بیش از این در مطبوعات پیرامون مدح و ذم این نمایشگاه ملی قلم‌فرسایی نشود.

اگرچه الکامپ امسال از روز قبل از نخستش سرنوشت خود را رقم زده بود اما برای آنکه متهم به قصاص قبل از جنایت نشویم ما نیز منتظر ماندیم تا نمایشگاه الکامپ پایان یابد و آنگاه با فراغ بهتر بتوان به ارزیابی آن پرداخت.

در این جمله شک نکنید که الکامپ امسال با حداکثر توان مدیریتی برگزار شد اگرچه در برگزاری این الکامپ از مشورت قدیمی‌ترها و کسانی که اندک تجربه‌ای در برگزاری نمایشگاه داشتند بهره درستی گرفته نشد و شاید به همین دلیل در مراسم اختتامیه تنها نمایشگاه تخصصی حوزه فناوری اطلاعات، نام وزارتICT به اشتباه و به کرات از سوی مجری برنامه، وزارتITC اعلام شد البته کسی نیز وی را اصلاح نکرد ولی باز هم می‌گویم، الکامپ با شکوه برگزار شد. البته در این خصوص از غرفه‌‌های خالی مانده متعدد در گوشه و کنار نمایشگاه که امری طبیعی است و در بسیاری از نمایشگاه‌‌های بزرگ دنیا نیز رخ می‌دهد، بگذریم، کاستی‌‌های کوچکی همچون وضع تهویه پا برجا بود که البته مدیرعامل شرکت نمایشگاه‌ها خود به این ضعف کوچک به‌عنوان یکی از مشکلات الکامپ شکوهمند امسال اشاره کرد به این ترتیب شاید غرفه‌‌های خالی مانده را بتوان روش جدید مدیریت نمایشگاه‌ها در آرایش هرچه زیباتر سالن‌ها دانست که نباید صرفاً جزو معایب به حساب آورد. اما ثابت کردن اینکه الکامپ امسال برگزار شد، کار چندان سختی نیست. آنهایی که اعتقاد دارند الکامپ شکوهمند برگزار نشد، باید یک روز- و به طور حضوری- منظور خود را از شکوهمند تبیین بفرمایند. شاید منظور ایشان از شکوهمند، نمایشگاهی در حد جیتکس و سبیت است؟ اگر این چنین است این عده به بیراهه رفته‌اند.

الکامپ نه مانند جیتکس است و نه سبیت. الکامپ شکوهمند ما همین است که دیدید. شک نکنید که این سقف توان و اوج قدرت ما در برگزاری نمایشگاه الکامپ است. اگر باور ندارید به 11 دوره قبلی برگزاری الکامپ نگاه کنید تا متوجه رشد این نمایشگاه شوید. آمارها از واقعیت‌ها می‌گویند. ما تمام توان خود را برای برگزاری الکامپ شکوهمند به کار بستیم. اتفاقاً برخلاف اظهارات مدیران شرکت نمایشگاه‌ها در برگزاری الکامپ به غیر از یکی از اصناف خصوصی، بقیه فعالان خصوصی حاضر بودند و برخی از کارها به ایشان سپرده شده بود. انتقادات، پیشنهادات و نظرات خود پیرامون برگزاری الکامپ را نزد خود نگه دارید که هر چه در توان بود به نمایش گذاشته شد و شاید نیاز چندانی هم به نظر دلسوزان نباشد چون نمایشگاه آن‌گونه که در توان است، برگزار می‌شود.

به همکاران مطبوعاتی هم توصیه می‌شود بیش از این قلم‌فرسایی نکنند، چون قوی‌ترین مرد جهان هم نمی‌تواند وزنه یک تنی را بالای سر ببرد به هر حال توان هر کس و هر مجموعه‌ای سقفی دارد و از عهده فشاری بیش از توان خود برنمی‌آید.

حالا شما نیز می‌توانید تصمیم بگیرید تا به‌عنوان یک شرکت یا بازدیدکننده چه رویدادی را در برنامه سالانه خود بگذارید. ما در ایران، الکامپ همیشگی خودمان را داریم، کمی آن طرف‌تر از مرزهایمان نمایشگاه جیتکس را داریم و در اروپا نیز بزرگ‌ترین نمایشگاهICT جهان یعنی سبیت را داریم... حالا دیگر انتخاب با شماست.

الکامپ شکوهمند...! ختم به خیر شد.

منبع : جهان صنعت

رشد 17 درصدی قطعی اینترنت در کشور

يكشنبه, ۱ مرداد ۱۳۸۵، ۱۱:۵۹ ب.ظ | ۰ نظر

بزرگراه فناوری - صبح روز سه‌شنبه زمانی که کاربران ایرانی کامپیوترهای خود را برای اتصال به اینترنت روشن کردند متوجه کندی و قطعی اینترنت شدند. بسیاری در ابتدا تصور کردند این یک موضوع عادی و همیشگی است که به‌زودی برطرف می‌‌شود اما ظاهرا این بار ایراد از "گیرنده‌ها" نبود. در طی سال‌های گذشته عوامل متعددی برای قطعی اینترنت وجود داشت، از سیم‌کشی‌های مخابراتی گرفته تا نابلدی‌های برخی شرکت‌های ISP و حتی مشکلاتی که سیستم‌های خود کاربران داشته است. با این حال حداقل طی شش ماه گذشته این دومین قطعی وسیع اینترنت در کشور است که عملا موضوع اطمینان به ثبات و خدمات‌دهی بی‌وقفه اینترنت در ایران را زیر سؤال برده است. قطعی هفته گذشته اینترنت نیز بار دیگر از فیبرنوری متصل به شبکه فلگ رخ داد، مسیری که مجرای اصلی ورود پهنای باند اینترنت به کشور محسوب می‌شود و در دی‌ماه سال گذشته نیز بر اثر گیر کردن لنگر یک کشتی یک هفته‌ای سرویس‌دهی اینترنت در ایران را با بحران مواجه کرده بود. این بار اما قطعی ناشی از یک اتفاق غیرمنتظره و پیش‌بینی نشده نبود بلکه گفته شد کابل‌برگردان شبکه فلگ دلیل آن است. درحالی که در نوبت قبلی قطعی وسیع اینترنت لینک‌های ماهواره‌ای تا اندازه‌ای توانست به‌عنوان پشتیبان ضعف قطع پهنای باند را جبران کند اما به‌دستور مخابرات این دیش‌ها از یک ماه قبل پلمپ و جمع‌آوری شده بودند تا قطعی این‌ بار تاثیرات بسیار وسیع‌تری را بر کشور وارد سازد.
فلگ بدقولی کرد
اینترنت کشور هرازچندگاهی به دلایل مختلفی دچار اختلال شده و کاربران و ارایه‌دهندگان خدمات اینترنتی را با مشکلات متعددی مواجه می‌کند. به‌همین منظور با ناصر یوسف‌پور مدیرعامل شرکت زیرساخت تماس گرفتیم تا ببینیم این ‌بار علت اختلال، قطعی مجدد فیبرنوری بوده یا چیز دیگر.
مدیرعامل شرکت زیرساخت مسبب افت ارتباطات اینترنتی کشور که بیش از 48 ساعت به‌طول انجامید را شرکت فلگ (برقرارکننده ارتباط فیبرنوری بین‌الملل) دانست، وی گفت: قبل از این اختلال‌ها شرکت فلگ اعلام کرده بود که به‌علت تغییر مسیر فیبرنوری (به‌دلیل ایجاد یک پل در فجیره) احتمال بروز اختلال وجود خواهد داشت. ما نیز از فلگ قول گرفتیم که با قرار دادن مسیر پشتیبان و پرداخت هزینه مورد نیاز از طرف ما، امکانی را فراهم کند تا اینترنت کشور دچار مشکل نشود و فلگ هم این قول را به ما داد.
وی ادامه داد: اما فردای آن روز متوجه شدیم که اینترنت کشور دچار اختلال شده و فلگ مسیر پشتیبان را برای ما فراهم نکرده است.
یوسف‌پور در خصوص این موضوع که چرا شرکت زیرساخت که در جریان چنین تغییری بوده از قبل نسبت به اختلال‌های احتمالی اطلاع‌رسانی نکرده است گفت: ما از فلگ قول مسیر پشتیبان را گرفته بودیم و تصورمان نیز بر آن بود که شرکت مذکور مسیر جایگزین را برای ما در نظر می‌گیرد که این اتفاق رخ نداد.
وی تاکید کرد: در هر صورت از این پس و در صورت اطلاع از اختلال‌های احتمالی مراتب را از قبل به اطلاع مشترکان و کاربران خواهیم رساند.
هزینه‌ای که از جیب خصوصی‌ها می‌رود
اما قطع به‌ظاهر اندک و 48 ساعته اینترنت با توجه به افزایش کاربران و وابستگی‌های کشور به این شبکه، تبعات اقتصادی، روانی و اجتماعی خاص خود را دربر دارد که امکان محاسبه دقیق آن‌ها نیز امکان‌پذیر نیست.
محمد تاج‌میری مدیرعامل شرکت فن‌آوا موج (شرکت پشتیبان محصولات و خدمات گروه فن‌آوا) در مورد مشکلات و مسایلی که در زمان قطعی اینترنت برای شرکت‌های خصوصی ارایه‌دهنده خدمات اینترنتی پیش می‌آید، می‌گوید: در زمان بروز اختلال در خدمات اینترنتی به واحد پشتیبانی شرکت تا ده برابر روزهای عادی فشار وارد می‌شود و ما تقریبا امکان پاسخ‌گویی مناسب و کافی به مشتریان خود را از دست می‌دهیم.
وی می‌افزاید: برای نمونه مشتری به‌درستی نمی‌داند که ما به مخابرات کشور وصل هستیم و توضیحات ما در مشترکان رضایت ایجاد نمی‌کند. تاج‌میری با اشاره به اهمیت موافقت‌نامه سطح خدمات (SLA) در سرویس‌های ارایه شده می‌گوید: در بحث SLA این خصوصی‌ها هستند که زیر سؤال می‌روند و این درحالی است که SLA میان بخش خصوصی با مخابرات شکل شفاف و روشنی ندارد.
وی می‌گوید: به‌عنوان نمونه‌ای کوچک، یکی از مشتریان ما براساس قرارداد SLA که با وی داشتیم درخواست 700 هزار تومان خسارت از ما کرده و بدیهی است که ما نیز باید به هر ترتیب این خسارت را جبران کنیم.
مدیرعامل فن‌آوا موج تاکید می‌کند: به ازای هر روز اختلال، هزینه‌های ما سه تا چهار برابر افزایش یافته و ما موظف به جبران مشکل هستیم، آن هم اختلالی که نقشی در آن نداشته و کسی نیز خسارت وارده به ما را برعهده نمی‌گیرد.
اما وی به نکته جالب دیگری اشاره کرده و می‌گوید: شرکت فن‌آوا در اصفهان خدمات تلفن ثابت به مشتریان خود ارایه می‌کند که با قطعی اینترنت خدمات تلفن ثابت نیز دچار مشکل می‌شود.
وی در خصوص علت این امر می‌افزاید: تلفن ثابت ارایه شده از سوی ما براساس فناوری NGN (شبکه نسل جدید) بوده و از فناوری VOIP (تلفن اینترنتی) استفاده می‌کنیم که افت و اختلال در اینترنت بر ارایه این خدمات نیز تاثیر می‌گذارد.
تاج‌میری می‌گوید: NGN نیز با توجه به هزاران مزیتی که دارد با توجه به وابستگی به اینترنت در صورت اختلال در این شبکه به نارضایتی مشترکان تلفن ‌ثابت نسل جدید نیز دامن می‌زند. بنابراین دامنه اختلال‌ها به خدمات دیگر ما هم‌چون ADSL، IDC، اینترنت و تلفن ‌ثابت نیز می‌رسد.
به گفته وی این اختلال‌ها با توجه به ناآگاهی برخی از کاربران و عدم اطلاع‌رسانی بهنگام علاوه بر افزایش قابل ملاحظه هزینه‌ها، موجب نارضایتی و از دست رفتن مشتریان شرکت‌ها نیز می‌شود.
سرنوشت تلفن‌همراه در انتظار اینترنت
عبدالله فاتح مدیرعامل شرکت پارس‌آنلاین نیز با اشاره به اینکه قطعی شش لینک STM1 طی دو روز باعث کاهش 900 مگابیتی پهنای باند در کشور شده و می‌گوید: با قطعی اخیر بیش از 50 درصد از ظرفیت اینترنت کشور کاملا مختل شد اما شکل فنی استفاده از این خطوط به‌گونه‌ای است که وقتی نیمی از ظرفیت لینک قطع می‌شود، به‌دلیل افزایش فشار، امکان بهره‌برداری حتی از نیم دیگر ظرفیت نیز وجود ندارد و عملا سرویس‌دهی کاملا مختل می‌شود.
فاتح با اشاره به اینکه به‌دنبال جمع‌آوری دیش‌های ماهواره‌ای شرکت‌های اینترنتی عملا باعث شد که هیچ‌ راه پشتیبانی نیز برای جبران کاهش پهنای باند وجود نداشته باشد می‌گوید: از تاریخ اول تیر به‌دستور مخابرات تمامی دیش‌های شرکت‌های ICP پلمپ یا جمع‌آوری شد و همین موضوع باعث شد که حتی مانند قطعی فیبرنوری در دفعه قبل نتوانیم با استفاده از ماهواره بخشی از این کاهش را جبران کنیم. وی افزود: ما در شرکت خودمان 260 مگابایت پهنای باند داریم و روزانه پنج میلیون تومان برای هزینه پهنای باند می‌پردازیم.
مدیرعامل شرکت پارس‌آنلاین درباره میزان خسارت وارد شده به این شرکت طی قطع‌ شدن اینترنت گفت: خسارت‌هایی که مستقیم از بابت این قطعی به شرکت‌های اینترنتی وارد می‌شود بر دو نوع است. نخست هزینه پهنای باندی است که روزانه باید به مخابرات بپردازیم و دوم خساراتی است که براساس SLA (موافقت‌نامه سطح خدمات) باید به مشتریان بپردازیم. علی‌رغم اینکه این خسارت‌ها بسیار سنگین است اما به‌همین دو بخش ختم نمی‌شود. در قطعی اخیر یکی از مشتریان ما که از شرکت‌های خودروسازی است، ارتباط مستقیم و به‌لحظه خود را با کارخانه‌ اصلی در فرانسه از دست داد و یا یک شرکت هواپیمایی دیگر عملا تمامی سیستم‌های رزرو و فروش بلیت خود را متوقف دیده بود. چنین خسارت‌هایی عملا به بدنه اقتصادی کشور تحمیل می‌شود.
به گفته فاتح نوع SLA تنظیم شده بین مخابرات و شرکت‌های اینترنتی به‌گونه‌ای است که امکان پی‌گیری برای دریافت خسارت از مخابرات عملا مشخص نیست. تنها در نوبت قبلی قطعی اینترنت مخابرات صرفا هزینه‌های پهنای باند را از شرکت‌های خدمات‌دهنده اینترنت دریافت نکرد ولی خسارت‌های مشتریان آن‌ها را نپرداخت.
فاتح پیشنهاد می‌کند که مخابرات امکانی را فراهم کند که شرکت‌های ICP بتوانند به‌عنوان پیمانکار مخابرات، خودشان به‌طور مستقیم با شرکت‌های ارایه‌دهنده پهنای باند خارجی وارد مذاکره شوند تا در چنین شرایطی تمامی اینترنت کشور دچار مشکل نشود.
به‌ گفته وی ظاهرا اینترنت در کشور به سرنوشت تلفن‌همراه دچار شده و خرابی‌های مکرری که گریبانگیر مشترکان تلفن‌همراه است دارد برای مشترکان اینترنت هم تکرار می‌شود.
شرکت زیرساخت از اختلال اینترنت خبر داشت
در همین حال سازمان نظام صنفی به‌دنبال مشکلات پیش‌آمده در خصوص قطعی اینترنت و عدم ارایه سرویس مناسب از سوی شرکت مخابرات، کمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان تهران اقدام به برگزاری جلسۀ اضطراری با حضور مدیران شرکت‌های اینترنتی کرد.
محمودرضا خادمی، عضو هیات‌مدیره سازمان نظام صنفی رایانه‌ای در این جلسه با اشاره به عدم اعلام عمومی شرکت مخابرات از انجام تعمیرات گفت: شرکت زیرساخت با وجود اطلاع از انجام تعمیرات در کابل‌ها متاسفانه اقدام به اطلاع‌رسانی در این زمینه نکرده است. درحالی که طبق روال، انجام تعمیرات در کابل‌های فیبرنوری باید به اطلاع مشتریان برسد.
وی اعلام این مطلب از سوی شرکت ارتباطات زیرساخت در مورد استفاده از سایر منابع جهت تامین نیاز ارتباطی کشور را بی‌اساس خواند و افزود: نزدیک به بیش از یک سال است که قرار است خطوط پشتیبان برای ارایه سرویس‌ ایجاد شود. این امر مهم بنابر دلایلی که معلوم نیست، تاکنون محقق نشده است. نداشتن خطوط پشتیبان درحالی که مجوز استفاده از ارتباطات ماهواره‌ای که قرارداد آن بین شرکت‌های ICP با شرکت مخابرات ایران نزدیک به یک سال آن باقی مانده است، به‌صورت یک‌طرفه فسخ و موجب تحمیل خسارت سنگینی برای شرکت‌های سرویس‌دهنده حوزه اینترنت شده است.
خادمی اظهار داشت: با توجه به برقراری ارتباط توسط یک نقطه اصلی از سه مسیر ارتباطی، هرگاه لینک اصلی دچار مشکل شود، دو لینک پشتیبان دیگر به‌علت کمبود پهنای باند، جواب‌گوی مصرف کاربران نیستند. همین امر در طول مدت قطعی و یا تعمیر خطوط، موجب نارضایتی مشتریان از ارایه سرویس و درخواست پرداخت خسارت از سوی آن‌ها خواهد شد.
تعلل در پرداخت
اگرچه به گفته مدیرعامل شرکت زیرساخت افت کیفیت اینترنت، بدقولی شرکت فلگ در تامین خط پشتیبان در جریان ارتقای 30 درصد از سوئیچ‌های این شرکت در امارات عنوان شد، اما منابع آگاه علت دیگری را عامل افت 36 ساعته کیفیت اینترنت کشور اعلام کردند.
به گفته منابع آگاه شرکت فلگ قبل از اجرای تغییرات فنی مراتب احتمالی افت کیفیت اینترنت کشور را به اطلاع مسؤولان رسانده و منتظر تامین مالی مسیر پشتیبان از سوی ایران بودند، لیکن تعلل در پرداخت وجه مورد نظر فلگ و آغاز عملیات، کندی ارتباطات اینترنتی کشور را موجب شد.
مروری بر آمار قطعی اینترنت در کشور
اگرچه استاندارد عرف قطعی و کاهش افت کیفیت اینترنت در دنیا به‌درستی در دسترس نیست، لیکن آمار موجود در ایران نشان می‌دهد که سال گذشته قریب به 190 گزارش از قطعی فیبرنوری در کشور گزارش شده است.
این درحالی است که قطعی اینترنت در کشور در سال جاری و به نسبت سال گذشته نه‌تنها کاهش نیافته، بلکه افزایش نیز یافته است. براساس آمار میزان قطعی‌ها در سال 85 به نسبت سال گذشته 17 درصد رشد داشته است. بر این اساس از ابتدای سال جاری تاکنون نیز 57 بار قطعی در خطوط فیبرنوری کشور گزارش شده است.
بالاترین قطعی‌ها
آمار نشان می‌دهند که تهران با 12 درصد بالاترین حجم قطعی خطوط فیبرنوری را داشته است. پس از تهران، خوزستان با 8/11 درصد، مازندران 10 درصد، گیلان و قزوین 9/7 درصد، فارس 5/6 درصد، کرمانشاه 7/5 درصد و بوشهر با 2/5 درصد به ترتیب بیشترین قطعی فیبرنوری را در کشور دارا بودند.
وزارت راه مخرب‌تر از بقیه

اما آنچه مسلم است در قطعی خطوط فیبرنوری شرکت ارتباطات زیرساخت مسؤولیتی ندارد. اگرچه و به گفته کارشناسان شرکت زیرساخت موظف است هرچه سریع‌تر و با استفاده از خطوط پشتیبان و جایگزین، افت کیفیت اینترنت در کشور را به حداقل رسانده و اقدامات جبرانی را به‌عمل آورد.
با این وجود عوامل متعددی در تخریب خطوط فیبرنوری کشور دخیل هستند که از آن جمله می‌توان به پیمانکاران وزارت راه و ترابری، وزارت نیرو، شرکت آب و گاز، شرکت نفت، شهرداری، کارخانجات صنعتی، کشاورزان، عوامل طبیعی و عوامل ناشناس اشاره کرد.
در این میان وزارت راه و ترابری به‌عنوان نخستین عامل تخریب‌کننده خطوط فیبرنوری به‌شمار می‌رود و بالاترین گزارش از قطعی خطوط به عملیات پیمانکاران این وزارتخانه مربوط می‌شود.
بالاخره اینکه اگرچه امکان برآورد دقیق میزان خسارت‌های وارده به شبکه فیبرنوری کشور به‌علت گستردگی خطوط فراهم نیست، لیکن کارشناسان میزان خسارات را در سال ده‌ها میلیارد تومان اعلام می‌کنند.

منبع : هفته نامه بزرگراه فناوری

واگذاری کلیه سیم کارت ها تا بهمن

شنبه, ۳۱ تیر ۱۳۸۵، ۰۶:۳۲ ب.ظ | ۰ نظر

مدیر عامل شرکت ارتباطات سیار، گفت: کلیه‌ی سیم‌کارت‌های متقاضیان سال 84، تا پایان بهمن‌ماه واگذار و ثبت‌نام جدید برای سال 85 در بهمن‌ماه آغاز خواهد ‌شد و ثبت‌نام به هر میزان که متقاضی داشته باشیم، انجام خواهد ‌شد؛ شبکه به طور قطع براساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده، پاسخگوی این افزایش ظرفیت خواهد بود.
وحید صدوقی در گفت‌وگو با (ایسنا)، درباره‌ی روند فعالیت GC‌ها - پیمانکاران عمومی‌ ارتباطات سیار - گفت: براساس آخرین گزارشی که از بخش تملک داریم، اقدامات در کل کشور به خوبی پیش رفته است؛ اما در چهار استان تهران، اراک، گیلان و خوزستان با مشکل مواجهیم. البته هفته‌ی گذشته با مسوولان و شهردار استان اراک هماهنگی‌های کامل انجام شد، در گیلان نیز تنها در شهر رشت این مشکل وجود دارد؛ اما در حال حاضر بیش از 73 درصد سایت‌ها تملک شده است.
صدوقی درباره‌ی کمبود منابع مالی GC‌ها تصریح کرد: طبق قرارداد، پیش پرداخت را ارایه داده‌ایم، اما باید سایت‌ها فعال شوند و به مرحله‌ی سرویس‌دهی برسند و پس از آن پرداخت انجام می‌شود؛ بنابراین اگر این کار انجام شود، دیگر با مشکلات مالی مواجه نمی‌شوند.
وی درباره‌ی تعداد سایت‌هایی که تاکنون توسط GC‌ها آماده شده است، گفت: کار عمرانی، نصب کانکس و دکل در 1600 سایت خاتمه یافته است و در حدود 700 سایت در خواست Qa کرده‌اند که مرحله‌ی تایید و فعال شدن را سپری می‌کنند.
او با اشاره به این‌که بیشتر برنامه‌های ارتباطات سیار در جهت توسعه‌ی شبکه است، عنوان کرد: دو برنامه‌ی ارتقای کیفیت و ترافیک شبکه ازجمله برنامه‌های عمده‌ی این شرکت هستند؛ در زمینه‌ی ارتقای کیفیت در یک و نیم ماه گذشته خوب عمل کردیم، در زمینه‌ی ترافیک شبکه نیز با توجه به این‌که از ابتدای امسال 20 درصد افزایش داشتیم، اما علی‌رغم این افزایش ترافیک، در حدود 40 درصد از اختلالات شبکه کاهش داشته است؛ به‌طوری که قطعی ناخواسته بهبود پیدا کرده و میزان موفقیت مکالمات افزایش یافته است؛ امیدواریم براساس قولی که وزیر ارتباطات داده است،‌ کیفیت شبکه تا آن زمان به حد قابل قبولی برسد.
مدیر عامل شرکت ارتباطات سیار، درباره‌ی واگذاری‌ سیم‌کارت‌ها، گفت: در این زمینه ما در دو مرحله‌ عمل کردیم؛ در مرحله‌ی اول GC‌ها هستند که شبکه را توسعه می‌دهند و در بخش دوم ارتباطات سیار است که تجهیزات لازم را خریداری کرده و از مهرماه توسعه‌ی فاز سوم آغاز می‌شود تا براین اساس بتوانیم هفت میلیون سیم‌کارت را تا بهمن‌ماه واگذار کنیم.
صدوقی افزود: در حال حاضر در زمینه‌ی واگذاری از برنامه جلوتر هستیم، همچنین به غیر از شش اولویت واگذار شده، واگذاری سیم‌کارت در 466 شهر، صددرصد انجام شده است و از 15 مرداد نیز مرحله‌ی بعد واگذاری آغاز می‌شود.

راه نامشخص IT ایرانی

جمعه, ۳۰ تیر ۱۳۸۵، ۰۲:۲۸ ب.ظ | ۰ نظر

علی شمیرانی - IT ایرانی را ظاهرا سامانی نیست و گویی هرازچندگاهی در این حوزه دوباره و دوباره قرار است تا چرخ را اختراع کنیم.
موضوع تنوع و پراکندگی دستگاه‌های دولتی در نقش حامی، سیاست‌گذار، قانون‌گذار و متولی، آن‌قدر ادامه یافته که انگار به موضوعی بی‌انتها تبدیل شده است.
در این میان آنچه که به‌عنوان یک شاخص بر پراکنده‌کاری و فقدان انسجام دامن می‌زند، به ایفای نقش افراد در این حوزه بازمی‌گردد. ظاهرا شرح و وظایف و حیطه اختیارات برخی از دستگاه‌ها به‌قدری باز و گسترده است که با تغییر هر رییس و مدیر، شکل و نوع عملکرد دستگاه مربوطه نیز حال و هوای تازه‌ای به‌خود می‌گیرد و بدیهی است ریشه بخش بسیار عمده‌ای از این پراکندگی‌ها، موازی‌کاری و چندصدایی‌ها به سازمان بی‌سر و صدای مدیریت و برنامه‌ریزی بازمی‌گردد.
بگذارید بار دیگر نام بازیگران حوزه IT دولتی را به‌همراه سه پرسش مرور کنیم. گردانندگان ICT ایران و به‌عبارتی نهادهای دخیل در سرنوشت و جهت‌گیری صنعت ارتباطات و فناوری اطلاعات کشور شامل شورای عالی فناوری اطلاعات، شورای عالی اطلاع‌رسانی، شورای عالی انفورماتیک، شورای عالی انقلاب فرهنگی، شورای عالی افتا، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، مرکز صنایع نوین و مرکز تحقیقات مخابرات ایران هستند که به تعبیری می‌توان نام مجلس شورای اسلامی را نیز به این نُه نهاد افزود. (اگرچه باز هم می‌توان از دستگاه‌های دیگر نیز نام برد)

و اما پرسش‌ها: 1ـ اگر این دستگاه‌ها ماهیتا وظایف متفاوتی برعهده دارند، پس چرا ما شاهد موازی‌کاری هستیم؟

2ـ اگر وظایف این دستگاه‌ها یکسان است پس چرا تجمیع نمی‌شوند؟

3ـ و بالاخره اینکه آیا یک بار برای همیشه می‌توان این بازیگران عرصه ICT کشور را بر سر یک میز دید تا برای همیشه کار را یک‌سره کرد؟
بخش خصوصی هم وضعیتی مشابه بخش دولتی دارد. اگرچه وضع این بخش هم‌چون دولتی‌ها حاد نیست چون در بدترین وضعیت اگر سود نداشته باشند ضرری هم ندارند.
اما بد نیست دلسوزان توسعه فناوری اطلاعات در آشفته بازار میان خود دولتی‌ها و درگیری خصوصی‌ها با هم یک‌بار نیز از خود این پرسش را بکنند که چه زمانی بخش خصوصی و دولتی قرار است دست در دست هم قرار دهند؟ و بالاخره اینکه آیا با وجود بی‌اعتمادی‌های اخیر میان برخی از دولتی‌ها و خصوصی‌ها که ریشه آن نیز برای ما نامعلوم است می‌توان به توسعه ICT در فضایی پرتنش امیدوار بود؟

منبع : بزرگراه فناوری

کلیات لایحه جرایم رایانه ای سرانجام تصویب شد

چهارشنبه, ۲۸ تیر ۱۳۸۵، ۰۶:۱۰ ب.ظ | ۰ نظر

کلیات لایحه جرایم رایانه‌ای" در نشست علنی روز چهارشنبه مجلس شورای اسلامی به تصویب نمایندگان رسید.
به گزارش خبرنگار پارلمانی ایرنا، این لایحه دارای پنج بخش مشتمل بر ‪ ۴۲‬ماده و ‪ ۱۰‬تبصره است که در صورت تصویب نهایی دسترسی شنود و دریافت بدون مجوز به داده‌های محرمانه و سیستمهای رایانه‌ای و مخابراتی، جعل و تخریب و ایجاد اخلال در داده‌ها، کلاهبرداری و اختلال در سیستم جرم شناخته خواهد شد.
دسترسی بدون مجوز به داده‌های محرمانه و سیستمهای رایانه‌ای مخابراتی از پنج میلیون تا ‪ ۵۰‬میلیون ریال و شنود و دریافت بدون مجوز به این داده‌ها نیز از پنج میلیون تا ‪ ۳۰‬میلیون ریال جزای نقدی خواهد داشت.
همچنین هر کس بطور عمدی و بدون مجوز مرجع قانونی به داده‌های رایانه‌ای به کلی سری موجود یا در حال انتقال در سیستم رایانه‌ای یا مخابراتی با حاملهای داده دسترسی یابد یا داده‌های رایانه‌ای به کلی سری و سری در حال انتقال را شنود یا دریافت نماید به جزای نقدی از ‪ ۱۰‬میلیون ریال تا یک میلیارد ریال مناسب با جرم واقع شده محکوم خواهد شد.
در صورت تصویب نهایی این لایحه، هرکس از سیستم ملی رایانه‌ای یا مخابراتی با ارتکاب اعمالی از قبیل وارد کردن تغییر، محو، ایجاد توقف داده‌ها یا اختلال در عملکرد سیستم سوء‌استفاده کند و از این طریق وجه، مال، منفعت، خدمات مالی یا امتیازات مالی برای خود یا دیگری تحصیل کند، کلاهبردار محسوب و به مجازات قانونی مقرر برای کلاهبرداری محکوم می‌شود.
"جرایم مرتبط با محتوا"، "افشای سر"، "مسوولیت کیفری ارایه‌دهندگان خدمات"، "سایر جرایم"، "تخفیف و تشدید مجازات و "سایر مسایل" نیز از دیگر موارد لایحه جرایم رایانه‌ای است.
در صورت تصویب نهایی این لایحه، در هر حوزه قضایی در صورت ضرورت به تشخیص رییس قوه قضاییه به تعداد مورد نیاز شعبی از دادسراها و دادگاههای عمومی و انقلاب و تجدیدنظر برای رسیدگی به جرایم اختصاص می‌یابد.
بر اساس این لایحه، قضات دادسراها و دادگاههای ذکر شده از میان قضاتی که آشنایی لازم به امور رایانه دارند، انتخاب خواهند شد.
در صورت تصویب نهایی لایحه جرایم رایانه‌ای، مقامهای قضایی می‌توانند دستور افشای داده‌های حفاظت شده مذکور را به اشخاصی که داده‌های یادشده را در تصرف یا کنترل دارند صادر نمایند تا در اختیار ضابطان قرار گیرد.
"حسن سلیمانی" مخبر کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس با بیان گزارش شور اول این کمیسیون گفت: این لایحه متناسب با رشد و توسعه فعالیت رایانه‌ای در عرصه‌های مختلف حاصل شده است.
وی یادآور شد: اگر جرم رایانه‌ای رخ دهد محاکم قضایی باید با ادبیات رایانه‌ای و جرایم آن آشنا باشند.
مخبر کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس تاکید کرد: جرایم رایانه‌ای باید روشن و شفاف مشخص و تصویب شود تا قاضی بتواند در مقابل این جرایم بر اساس عناوین جرم رای دهد.
سلیمانی یادآور شد: عناوین جرایم رایانه‌ای در زمان حاضر کلی است و قاضی نیز بر اساس این عناوین کلی رای می‌دهد.
وی افزود: برای تحقق دولت الکترونیک نیاز است که این جرایم مشخص شود.
وی همچنین به توضیح بخشهای این لایحه پرداخت و گفت: در این لایحه بر اصل محرمانه بودن اطلاعات تاکید شده است و جعل اسناد رایانه‌ای جرم محسوب می شود.
نمایندگان مجلس کلیات این لایحه را با ‪ ۱۴۳‬رای موافق تصویب کردند.
در ادامه این نشست همچنین گزارش تحقیق و تفحص کمیسیون بهداشت و درمان مجلس از وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی توسط مخبر این کمیسیون قرائت شد.

اعتراض به قطعی اینترنت در کشور

سه شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۸۵، ۰۸:۲۳ ب.ظ | ۰ نظر

ITanalyze.ir - به دنبال مشکلات پیش آمده در خصوص قطعی اینترنت و عدم ارایه سرویس مناسب از سوی شرکت مخابرات، کمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه ای استان تهران اقدام به برگزاری جلسه ی اضطراری با حضور مدیران شرکتهای بزرگ اینترنتی نمود. در این جلسه مشکلات شرکتهای ارایه دهنده سرویس اینترنتی در این مورد، بررسی و نسبت به روند ادامه قطعی سرویس اینترنت از سوی شرکت ارتباطات دیتا اعتراض شد.

محمودرضا خادمی، عضو هیات مدیره سازمان نظام صنفی رایانه ای نیز با اشاره به عدم اعلام عمومی شرکت مخابرات از انجام تعمیرات گفت : شرکت زیرساخت با وجود اطلاع از انجام تعمیرات درکابل ها متاسفانه اقدام به اطلاع رسانی در این زمینه ننموده است. در حالی که طبق روال، انجام تعمیرات در کابل های فیبرنوری می بایست به اطلاع مشتریان برسد.

وی اعلام این مطلب از سوی شرکت ارتباطات زیرساخت در مورد استفاده از سایر منابع جهت تامین نیاز ارتباطی کشور را بی اساس خواند و افزود : نزدیک به بیش از یک سال است که قرار است خطوط پشتیبان برای ارایه سرویس ایجاد شود. این امر مهم بنابر دلایلی که معلوم نیست تاکنون محقق نشده است. نداشتن خطوط پشتیبان در حالی که مجوز استفاده از ارتباطات ماهواره ای که قرارداد آن بین شرکت های ICPبا شرکت مخابرات ایران نزدیک به یک سال آن باقی مانده است به صورت یک طرفه فسخ و موجب تحمیل خسارت سنگینی برای شرکتهای سرویس دهنده حوزه اینترنت گردیده است.

خادمی اظهار داشت: با توجه به برقراری ارتباط توسط یک نقطه اصلی از سه مسیر ارتباطی، هرگاه لینک اصلی دچار مشکل شود، دو لینک پشتیبان دیگر به علت کمبود پهنای باند، جوابگوی مصرف کاربران نمی باشد. همین امر در طول مدت قطعی و یا تعمیرخطوط ، موجب نارضایتی مشتریان از ارایه سرویس و درخواست پرداخت خسارت از سوی آنها خواهد شد.

مهندس زهراکریمی، نایب رییس کمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه ای با اعلام این مطلب که شرکتهای ICP با شرکت مخابرات و سازمانهای وابسته از جمله سازمان تنظیم مقررات هرگونه همکاری لازم را داشته اند، گفت : با این وجود ، متاسفانه هیچ گونه حمایتی از بخش خصوصی و دفاع از حقوق مصرف کننده از طرف این سازمان انجام نشده است. تاکنون شرکتهای ICP برای لینک ماهواره ای خود ارتباط پشتیبان داشتند که در صورت قطعی لینک می توانستند از پشتیبان شرکت خود یا سرویس شرکتهای همکار استفاده نمایند.

وی افزود : اما با توجه به تصمیم گیری سازمان تنظیم مقررات در رابطه با جمع آوری ارتباطات ماهواره ای شرکتهای ICP هیچ گونه امکانی را در صورت قطعی فیبرنوری مخابرات جهت تامین پهنای باند ندارند تا مشتریان و مصرف کنندگان در برقراری ارتباط خود دچار اختلال نشوند. این شرکتها می بایست پاسخگوی مشتریان خود از جمله شرکتهای ISP و مصرف کننده نهایی باشند.

نایب رییس کمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه ای ادامه داد: این مساله موجب ایجاد خسارتهای مالی برای بخش خصوصی شده و با توجه به این مسایل، بخش خصوصی جهت حل مشکلات خود به امکانات بخش دولتی اعتمادی نخواهد داشت. همچنین مخابرات می بایست جبران خسارتهای وارده بر شرکتها را بر اساس قرارداد منعقده پرداخت نماید. انتظار می رفت مخابرات تاکنون امکانات لازم جهت پشتیبانی برای ارایه سرویس پهنای باند را در چنین مواقعی پیش بینی کرده بود.

مهندس عبدالله فاتح؛ عضو کمیسیون اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه ای نیز گفت : از تاریخ 1 تیرماه مجوز استفاده از ارتباط ماهواره ای کلیه شرکتهای ICP باطل شده است. شرکتها اجازه ندارند از طریق ارتباط ماهواره ای به مشترکین خود خدمات ارایه کنند و تنها از طریق شرکت ارتباطات دیتا می توانند ارایه سرویس نمایند. با توجه به مشکلی که در رابطه با قطعی خطوط اینترنت بوجود آمده، شرکتهای ارایه دهنده سرویس های اینترنتی متحمل خسارت شده اند. این امر موجب اعتراض بسیاری از شرکتها شده است. از سوی دیگر متاسفانه هیچ گونه خطوط پشتیبانی برای ارایه سرویس وجود ندارد.

وی افزود : با توجه به وجود تنها سه مسیر مختلف ارتباطی و تقاضای زیادی که برای دریافت خدمات اینترنتی وجود دارد، پیشنهاد می شود مسیرهای مختلفی تعبیه و خطوط فیبرنوری بیشتری توسط شرکت مخابرات ایجاد شود. همچنین سازمان تنظیم مقررات به صورت موقت تا زمان برقراری خطوط پشتیبان اجازه دهد که مجوز استفاده از ارتباط ماهواره ای توسط شرکتهای ارایه دهنده سرویس اینترنتی فعال شده و این شرکتها از این طریق اقدام به ارایه سرویس به مشتریان خود نمایند.

مهندس فاتح با اشاره به پرداخت جریمه از سوی شرکتهای ارایه دهنده اینترنت به مشتریان اظهار داشت: از آنجا که به ازاء هر یک ساعت قطعی سرویس ، شرکتهای ارایه دهنده به عنوان جریمه موظف به ارایه دو ساعت سرویس می باشند، انتظار می رود با توجه به مشکلات پیش آمده از سوی شرکت دیتا، این شرکت نیز بر اساس قرارداد منعقده با این شرکتها به آنها خسارت پرداخت نماید. به این ترتیب که برای هر ساعت قطعی مبلغی از این شرکتها دریافت نکند و جریمه قطعی آن را نیز پرداخت نماید.

خصوصی‌سازی ارتباطات

دوشنبه, ۲۶ تیر ۱۳۸۵، ۱۰:۳۱ ب.ظ | ۰ نظر

شهرام شریف - یکی از انتقادهایی که همواره به بدنه مخابراتی کشور وارد می‌شود موضوع دولتی‌ بودن و تمرکزگرایی فراوانی است که در بخش‌های مختلف آن وجود دارد. در این راه همواره مشخص بوده که بخش عمده ضعف و نقصی که خصوصا در بخش خدمات مخابراتی وجود دارد، به دولتی بودن سیستم بازمی‌گردد.

سیستم دولتی مخابراتی طی سال‌های گذشته روز به‌روز جلوتر آمده و بخش‌های جدیدتری را نیز به‌خود افزوده است، به‌طوری که حالا و با مشخص شدن عدم کارایی چنین سیستمی حرکت به‌سمت خصوصی‌سازی نیز به‌سادگی ممکن نیست. در دولت گذشته علی‌رغم تمایلی که در این زمینه وجود داشت و با وجود برخی تلاش‌ها کار خصوصی‌سازی در عرصه ICT چندان پیش نرفت.

در دولت فعلی در ابتدای کار برخی اظهارنظرها حاکی از کم‌تمایلی مدیران بخش مخابراتی کشور به خصوصی‌سازی در این عرصه بود اما به‌دنبال ابلاغ سیاست‌های جدید در زمینه خصوصی‌سازی از سوی رهبری انقلاب به‌نظر می‌رسد که بخش ICT به‌سرعت باید در این مسیر قدم بگذارد.

هفته گذشته رییس سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی طی جلسه‌ای مطبوعاتی در پاسخ به پرسشی درباره برنامه این سازمان برای خصوصی‌سازی ICT گفت که تا سال آینده لایحه نحوه خصوصی‌سازی ارتباطات اعلام می‌شود.

اعلام زمان یک سال برای ارایه یک لایحه و با در نظر گرفتن فرآیندهای زمان‌بر اصلاح و تصویب آن در مجلس و شورای نگهبان عملا همه را به این نتیجه می‌رساند که خصوصی‌سازی در بخش ICT به این زودی‌ها محقق نخواهد شد. این درحالی است که مشکلات این مسیر روز به‌روز بر همگان آشکارتر می‌شود.

منبع : بزرگراه فناوری

سازمان تنظیم مقررات؛ تصمیم‌گیر یا مجری؟

يكشنبه, ۲۵ تیر ۱۳۸۵، ۰۷:۴۸ ب.ظ | ۰ نظر

علی شمیرانی - تمامی تلاش وزارت ارتباطات آماده ساختن زیرساخت و ظرفیت مناسب برای واگذاری حدود هفت میلیون شماره متقاضیان است و با اتمام واگذاری ثبت‌نام‌‌های انجام شده در سال گذشته تا پایان سال‌جاری، ثبت‌نام دوباره از متقاضیان بدون محدودیت (در سال‌جاری) آغاز می‌شود.

این جملات هفته گذشته و به نقل از محمد سلیمانی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در رسانه‌ها منعکس شد. در این مورد بنای بررسی کیفیت و کمیت سیم‌کارت‌‌های فعلی موجود در دست مشترکان را نداریم چرا که ظاهراً نوشتن در این خصوص با توجه به عدم واکنش‌‌های لازم از سوی مجلس شورای اسلامی در ادامه واگذاری سیم‌کارت‌‌های دولتی بی‌فایده است و مجلس تنها به چند اظهارنظر مخالف در این مورد بسنده کرده و پا را فراتر نمی‌گذارد.

سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، نهاد نسبتاً تازه کاری است که از حدود دو سال قبل و به منظور مقررات واگذاری و ساماندهی بازار ارتباطات(ICT) در کشور ایجاد شد. قرار است این سازمان توازن در رشد و گسترش بازار ارتباطات را کنترل کرده و به‌عنوان نهاد مرجع بحث خصوصی‌سازی در این عرصه را نیز تعقیب کند.

سازمان تنظیم مقررات نهادی است که اجرای مصوبات کمیسیون تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی را بر عهده دارد. رییس سازمان تنظیم مقررات، معاون وزیر ارتباطات و دبیر کمیسیون تنظیم مقررات است. رییس کمیسیون تنظیم مقررات نیز وزیر ارتباطات است.

به این ترتیب در راس سازمان و کمیسیون تنظیم مقررات، وزیر ارتباطات قرار دارد و رییس سازمان تنظیم مقررات در جایی معاون وزیر و در جای دیگر دبیر وی به شمار می‌رود.

نکته قابل توجه آنکه سازمان تنظیم مقررات باید با وضع مقررات مشخص، زمینه حضور رقبای کوچک و تازه از راه رسیده خصوصی را با وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تنظیم کند. هفته گذشته زمانی که محمود خسروی، رییس سازمان تنظیم مقررات در برابر این پرسش قرار گرفت که چگونه نهادی که درون وزارت ارتباطات است، اقدام به محدودسازی این وزارت و باز کردن زمینه حضور رقبای خصوصی خودشان را فراهم و تامین خواهد کرد با تامل و لبخندی گفت: کمی فرصت بدهید و تاکید کرد که با اپراتورهای دولتی همچون اپراتورهای خصوصی رفتار خواهد شد.

از رییس سازمان تنظیم مقررات پرسیده شد چرا به جای شما که باید تعیین‌کننده میزان عرضه و تقاضا در بازار ارتباطات کشور باشید، وزیر ارتباطات اعلام می‌کند که تا پایان سال ثبت‌نام‌‌های جدید انجام خواهد شد و آیا این واگذاری‌‌های بی‌رویه، جایی برای رقبای احتمالی و خصوصی این وزارت در عرصه سیم‌کارت می‌گذارد؟ که رییس سازمان تنظیم مقررات نیز گفت: این موضوع باید در کمیسیون تنظیم مقررات مطرح شود که هنوز این کار انجام نشده است.

کارشناسان بر این باورند که سازمان تنظیم مقررات با توجه به جایگاهی که توسط قانون برای آن دیده شده ومی باست مرجع خصوصی‌سازی در عرصه ارتباطات کشور باشد ‌باید به گونه‌ای دیگر عمل کند.

اینکه موضوع واگذاری سیم‌کارت‌‌های اعتباری و ثبت‌نام‌‌های جدید از سوی وزارت ارتباطات به جای سازمان تنظیم مقررات ابتدا از سوی مسوولان وزارت ارتباطات مطرح شد و پس از آن سازمان تنظیم مقررات واکنش نشان می‌دهد، گواهی بر این موضوع است که سازمان یادشده هنوز موفق به جا انداختن و تبیین جایگاه قانونی و واقعی خود نشده است.

منبع : جهان صنعت

در پی انتشار مطلبی در مورخ 17/4/85 با عنوان «تلاش برای شریک جرم کردن بسیج در پروژه شکست‌خورده» در «بازتاب»، اداره کل فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات، در جوابیه‌ای نوشت:
1ـ متأسفانه، نویسنده از مفاد متن توافقنامه همکاری علمی ـ تحقیقاتی و آموزشی فناوری اطلاعات بین دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات کشور و سازمان بسیج اساتید دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی و سازمان بسیج دانشجویی، هیچ اطلاعی نداشته است. اهداف توافقنامه که به شرح زیر است، مبین مطلب فوق می‌باشد:
ماده 2: اهداف

2ـ1ـ ترغیب اعضای هیأت علمی و دانشجویان دانشگاه‌ها برای انجام فعالیت‌های مؤثر در رفع نیازهای جامعه در حوزه فناوری اطلاعات.

2ـ2ـ ایجاد زمینه به‌کارگیری و مشارکت هرچه بیشتر توانمندی‌های اساتید و دانشجویان در حوزه فناوری اطلاعات.

2ـ3ـ ایجاد زمینه‌های لازم برای اعتلای دانش و فرهنگ عمومی جامعه در زمینه فناوری اطلاعات کشور.

2ـ قابل توجه نویسنده مقاله، توافقنامه به منزله عقد قرارداد نیست، بلکه باب همکاری سازمان بسیج اساتید و دانشجویی را با دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات باز می‌کند.
3ـ در بخشی از نوشته به واگذاری کار به بیگانگان اشاره شده است که جای بسی تأسف است. آیا همکاری دو سازمان بسیج اساتید و بسیج دانشجویی با دبیرخانه آن هم با اهداف ذکرشده در بالا،‌ به معنای واگذاری کار به بیگانه است!
4ـ محورهای همکاری دبیرخانه شورا با دو سازمان مذکور در توافقنامه پنج مورد به شرح زیر می‌باشد. از این‌که نویسنده مغرضانه تنها بند چهار را دستمایه نوشته خود قرار داده، جای بسی تأسف است.
ماده 4: محورهای همکاری

4ـ1ـ بررسی، مطالعه و ایجاد سازوکار تشکیل انجمن‌های تخصصی IT در داخل کشور.

4ـ2ـ بررسی، مطالعه و ایجاد سازوکار تشکیل انجمن‌های تخصصی IT ایرانی خارج از کشور.

4ـ3ـ برنامه‌ریزی و انجام فعالیت‌های مطالعاتی، تحقیقاتی و آموزشی در دانشگاه‌های سراسر کشور به منظور ارتقای سطح آگاهی‌های دانشجویان و اساتید در زمینه IT.

4ـ4ـ همکاری در مشاوره، نظارت و اجرای پروژه‌های حوزه فناوری اطلاعات.

4ـ5ـ همکاری در برگزاری سمینارها، کنفرانس‌ها و کارگاه‌های آموزشی در حوزه فناوری اطلاعات.
5ـ دبیرخانه همواره در تمام سیاست‌ها و برنامه‌هایی که دنبال می‌کند، استفاده از حداکثر توان بخش خصوصی داخلی را به عنوان سرمشق کار خود قرار داده است که ان‌شاءالله در آینده شاهد این موضوع خواهیم بود.
6ـ متأسفانه نویسنده مطلب به خود اجازه نداده است، حتی اساسنامه سازمان بسیج اساتید و دانشجویی را مطالعه کند. لازم به توضیح است، این دو سازمان نظامی نبوده بلکه سازمان‌هایی دانشگاهی و مورد تأیید وزارت علوم تحقیقات و فناوری می‌باشند.
7ـ پروژه کارت هوشمند سوخت دارای مجری، کارفرما، مشاور و ناظر مشخص می‌باشد و آنان در آخرین بار متعهد به انجام پروژه تا مهرماه شده و برنامه زمان‌بندی نیز ارائه کرده‌اند، ولی از آنجایی که عملیاتی شدن پروژه برای چندمین بار به تأخیر افتاده بود، دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات کشور، موظف شد برای اطمینان از انجام به موقع پروژه و جلوگیری از نقض مجدد تعهدات، نظارت عالیه بر انجام پروژه داشته باشد و عنداللزم حمایت و همکاری منطقی نیز بنماید، لذا بیان موضوع واگذاری پروژه کارت هوشمند سوخت به بسیج، غیرمنطقی و بی‌پایه و اساس است. دبیرخانه امیدوار است با همت و تلاش سه‌جانبه کارفرما، مجری و مشاور و ناظر پروژه در موعد مقرر عملیاتی شود.
8ـ قابل توجه نویسنده، در توافقنامه اشاره به هیچ پروژه‌ای نشده است، ولی دبیرخانه بر این اعتقاد است که در صورت ورود بسیج به عرصه IT کشور، تسریع توسعه آن دو چندان خواهد شد و البته عملکرد بسیج در گذشته گواه بر این مدعاست.

9ـ متأسفانه نویسنده حتی یک بار هم مطالب نوشته شده خود را مرور نکرده است، زیرا در جایی اشاره به واگذاری پروژه‌های اجرایی حوزه IT به بسیج می‌کند و در جایی دیگر به نداشتن بودجه کافی توسط دبیرخانه!!
در پایان، جای بسی تأسف است که آن رسانه با سوابق درخشان، اقدام به انتشار چنین مطب بی‌پایه و اساس می‌نماید. انشاءالله که مسئولان رسانه از این پس دقت لازم در این خصوص را به عمل خواهند آورد.
آفتاب آمد دلیل آفتاب

توضیحات «بازتاب»:

1ـ نویسنده مقاله نیز همچون همه کسانی که رشد و تعالی کشور را آرزو دارند، در آغاز مطلب خود، از هرگونه انعقاد توافقنامه و قرارداد نظایری که موجب توسعه فناوری اطلاعات در کشور شود، قدردانی کرده و آن را «اقدام بسیار مبارکی» دانسته است.

پس مستقل از این‌که نگارنده از متن توافقنامه اطلاع داشته یا خیر، نه تنها اصل توافقنامه را نفی نکرده، بلکه تأیید هم کرده است.
2 ـ همان‌‌گونه که در بند چهارم جوابیه آمده، آنچه نگرانی جامعه فناوری اطلاعات را به دنبال داشته است، بند 4-4 توافقنامه است که بنا بر آن، طرفین بر «همکاری در مشاوره، نظارت و اجرای پروژه فناوری اطلاعات» تأکید کرده‌اند، زیرا در حالی که شرکت‌های فعال این حوزه، به طور جدی با مشکل گردش فعالیت‌های خود رو‌به‌رو هستند، ورود رقیب جدید به این بازار، علاوه بر رقبای پیشین؛ یعنی شرکت‌های دولتی، نظامی و خارجی، آخرین ضربات را به پیکره نحیف این شرکت‌ها، وارد و آنها را به احتضار کامل خواهد برد. چه آن‌که رقیب جدید به پشتوانه یک توافقنامه وارد شده و به دنبال آن، از ارج و قرب بیشتری در نزد مسئولان IT کشور نسبت به دیگر رقبا برخوردار است.

تردیدی نیست، اگر نویسنده جوابیه و امضاکنندگان توافقنامه، سابقه مدیریت در بخش خصوصی را داشته و مفهوم پرداخت حقوق کارکنان در پایان ماه را با اعماق وجود، لمس کرده و یا ترس از ورشکستگی و از دست دادن دستاوردهای مادی و معنوی یک عمر خود بر اثر سیاست‌های دولتیان را همواره در ضمیرشان داشتند، حتماً بر نگارنده خرده نمی‌گرفتند که چرا تنها بند چهار را دست‌مایه نوشته خود قرار داده است. بند چهار از آن رو دست‌مایه نوشته قرار گرفته که در صورت اجرا، چند صد شرکت حوزه فناوری اطلاعات را با خطر جدی روبرو خواهد کرد.

حال چه فرقی می‌کند که این موضوع، تنها یک بند از یک توافقنامه باشد و یا حتی نیم بند آن، چون اعتبار هر مطلب به میزان تأثیرگذاری آن است، نه طول و عرضش.
علاوه بر آن، ابلاغ سیاست‌های اصل چهل و چهار قانون اساسی از سوی مقام معظم رهبری، خود شاهد مثالی است که صحت درخواست نویسنده مقاله برای بازنگری در بند 4-4 توافقنامه را تأیید می‌کند.
وقتی که ایشان به صراحت و بدون هیچ تبصره‌ای، فرمان به واگذاری مالکیت و تصدی‌گری اقتصاد به بخش خصوصی را می‌دهند، افسوس از انکار واقعیات.
3 ـ بار دیگر از صراحت و صداقت آقای ناصری قدردانی می‌شود که در بند 5 جوابیه خود اظهار داشته‌اند: «دبیرخانه استفاده از بیشترین توان بخش خصوصی داخلی را سرمشق کار خود قرار داده است که انشاءا... در آینده، شاهد این موضوع خواهیم بود».

نیاز به تفسیر زیادی نیست. وقتی مجموعه‌ای پس از نزدیک به یک سال فعالیت، اعلام نماید که «انشاءا... در آینده شاهد این موضوع خواهیم بود»، این به معنای آن است که در یک سال گذشته، شاهد این موضوع نبوده‌ایم و نسبت به اجرای آن اقدام نشده است؛ یعنی در یک سال از فعالیتمان، نه تنها از بخش خصوصی استفاده‌ای نشده است، بلکه تلاش کرده‌ایم با امضای توافقنامه، رقبای جدیدتری برای آن بتراشیم.
4 ـ در بند شش جوابیه آمده است: «نویسنده به خود اجازه نداده است... این دو سازمان نظامی نبوده، بلکه سازمان‌هایی دانشگاهی و مورد تأیید وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است».

حتماً همین گونه است که ایشان گفته‌اند و سازمان‌های بسیج اساتید و دانشجویان، مورد تأیید وزارت علوم هستند، اما همه ما می‌دانیم که تنها این سازمان‌ها نیستند که مورد تأیید وزارت علوم هستند و همه ما می‌دانیم که وظیفه ذاتی این سازمان‌ها هم فقط حوزه فناوری اطلاعات نیست. پس اگر صرف جنبه علمی بودن این سازمان‌ها، مطرح بوده و موضع‌گیری دیگری در امضای توافقنامه نقش نداشته است، دست‌کم در حوزه انجمن‌های مورد تأیید وزارت علوم، دو انجمن کامپیوتر ایران، مرکب از اساتید دانشگاه و انجمن علمی انفورماتیک با نزدیک سه دهه فعالیت در زمینه مسایل علمی در این حوزه برای طرح مباحث علمی و البته غیر از بند 4-4 اولی‌تر از هر مرجع دیگری هستند.
5 ـ در بند 7 جوابیه آمده است: «بیان موضوع واگذاری پروژه کارت هوشمند سوخت به بسیج غیرمنطقی و

بی‌پایه است».

توجه نویسنده محترم جوابیه و دیگر خوانندگان را به صفحه 22 روزنامه فناوران اطلاعات، مورخ 4/4/1385 جلب می‌کنیم که در آن، به نقل از جناب آقای محمدرضا مردانی، رئیس سازمان بسیج دانشجویی آورده است: «تصور می‌کنم دانشجویان و اساتید بسیجی، باید همت و تلاش جدی در اجرای پروژه‌های کلانی همچون اینترنت ملی، سلامت الکترونیکی و کارت هوشمند ملی داشته باشند».

پس ایجاد ارتباط بین توافقنامه منعقده و کارت هوشمند، نه از سوی نویسنده مطلب، که به وسیله آقای مردانی برقرار و از سوی نویسنده مطلب نیز نقد شده است.
6 ـ آفتاب آمد دلیل آفتاب؛ لطفاً بار دیگر بند هشتم جوابیه را ملاحظه بفرمایید: «قابل توجه نویسنده در توافقنامه اشاره به هیچ پروژه‌ای نشده ، ولی دبیرخانه، بر این باور است در صورت ورود بسیج به عرصه IT کشور، تسریع توسعه آن دو چندان خواهد شد و...». اولاً ایراد نویسنده مطلب بر توافقنامه محوریت، همان بند 4-4 است؛ ثانیاً وقتی مفاد بند هشتم جوابیه بلافاصله پس از بند هفتم، که در مورد کارت هوشمند سوخت است می‌آید، می‌تواند این معنی را مستفاد کند که در ذهن دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات نیز همان می‌گذرد که آقای مردانی به آن اشاره داشته است؛ یعنی همکاری در پروژه‌های اینترنت ملی، سلامت الکترونیک و کارت هوشمند.
7 ـ در بخش پایانی بند هفتم جوابیه، به صراحت آورده می‌شود که «دبیرخانه امیدوار است با همت و تلاش سه‌جانبه کارفرما، مجری و مشاور و ناظر پروژه در موعد مقرر عملیاتی شود» و در سطر نخست نیز اعلام کرده‌اند که «آنان در آخرین بار، متعهد به انجام پروژه تا مهر ماه شده» و برنامه زمانبندی نیز ارائه کرده‌اند؛ یعنی آشکارا پذیرفته‌اند که این پروژه تا مهرماه عملیاتی خواهد شد. صبر ملت زیاد است و تا مهرماه به انتظار خواهند نشست.
8 ـ در بند نهم جوابیه آمده است که «نویسنده مطلب در جایی اشاره به واگذاری پروژه‌های اجرایی حوزه IT به بسیج می‌کند و در جایی به نداشتن بودجه کافی توسط دبیرخانه»؛ اولاً متأسفانه دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات بودجه کافی ندارد؛ بنابراین، اگر هم دارد، لطفاً قراردادهای منعقده توسط دبیرخانه در یک سال اخیر را اعلام فرمایند.

ثانیاً اگر قرار باشد، بسیج با اهرم‌های دبیرخانه شورای عالی فناوری اطلاعات در پروژه کارت سوخت وارد شود، مطمئناً پرداخت کننده هزینه‌های آن، جایی غیر از دبیرخانه خواهد بود که البته این به معنی آن است که با استفاده از اختیارات ناظر و بدون رعایت فرصت‌های برابر، قرارداد به جایی واگذار شود.
ثالثاً هدف اصلی از نوشتن مطلب درباره بودجه، توجه دادن به برادران عزیز بسیجی بود که در ماجرایی وارد نشوند که آش نخورده و دهن سوخته را تداعی کند.
9 ـ نویسنده هم می‌داند که توافقنامه قرارداد نیست، ولی همان «الفی» است که می‌تواند سرآغاز رفتن به «ی» عقد قرارداد یا ارجاع کار باشد.

من هم مطمئن هستم که نه مسئولان سازمان بسیج و نه مدیران دبیرخانه، در ذهن خود، اندیشه‌ای جز خدمت به کشور ندارند. در تاریخ می‌گویند که عامل اصلی ورود انگلستان به شبه قاره هند و یکصد و پنجاه سال تباهی کشورهای منطقه از جمله ایران، کسی جز نادرشاه افشار نبوده است. چه آن که اگر نادر به هند حمله نمی‌کرد و توان دفاعی و غرور ملی این کشور را نابود نمی‌کرد، شاید سپاه عظیم هند، می‌توانست در برابر قوای محدود انگلیسی، که با ظرفیت حداکثر چند کشتی به سواحل هند نزدیک می‌شدند، مقاومت کند.
10 ـ در حالی که شرکت‌های ایرانی در آستانه ورشکستگی هستند، حضور هرچند کوتاه مدت بسیج به عنوان رقیب شرکت‌ها در عرصه فناوری اطلاعات، منجر به تضعیف بیش از پیش آنها شده و پس از آن، به دلیل ضعف شرکت‌های داخلی، شاهد ورود شرکت‌های خارجی به عرصه فناوری اطلاعات کشور خواهیم شد.
هرچند در یک سال اخیر، بر اثر نادیده گرفتن بخش خصوصی فناوری اطلاعات از سوی مسئولان محترم، شاهد حضور شرکت‌های خارجی در پروژه‌های نرم‌افزاری سازمان امور مالیاتی، سازمان بورس و نظایر آن بوده‌ایم.

علی مولوی - ایتنا - اشاره : دو هفته پیش گزارشی درباره هاست شدن سایت «پروژه اینترنت ملی ایران» در تگزاس آمریکا تهیه کردم. انتشار این گزارش، واکنش سریع وزارت ارتباطات را در بر داشت و بلافاصله وابستگی این سایت به وزارتخانه و طرح اینترنت ملی تکذیب شد، هرچند این سایت توسط تیمی که بر روی پروژ‌ه‌ای به همین نام در مرکز تحقیقات مخابرات کشور( زیرمجوعه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات) کار می‌کردند ‌طراحی و پیاده‌سازی شده بود و تمامی شواهد نشان‌دهنده وابستگی این سایت به وزارت ارتباطات و طرح اینترنت ملی بود. قابل ذکر است مهندس عبدالمجید ریاضی معاون فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات پیش از این از ارجاع پروژه اینترنت ملی به مرکز تحقیقات شرکت مخابرات خبر داده بود.

اما پس از تکذیب رابطه ini.ir با پروژه اینترنت ملی، بلافاصله سرور این سایت به چین منتقل شد. اما نکته جالب اینجاست که چند روز بعد در 18 تیر ماه سایت دوباره به سرور قبلی در تگزاس امریکا منتقل شد و در حال حاضر حاضر آدرس http://mail.ini.ir فعال است.
بررسی‌های هفته گذشته برروی سروری که سایت اینترنت ملی در آن قرار داشت، نتایج جالبی به دنبال داشت که ابهامات بسیاری را آشکار ساخت.

سایت دولتی دیگری نیز در این سرور قرار داشت که وابستگی آن به وزارت ارتباطات برای نگارنده کاملا محرز شده است. شایان ذکر است تمامی مطالبی که در این گزارش آمده، دارای اسناد و مدارک فنی است که در صورت نیاز قابل ارائه است.
پیش درآمد:

مطابق دستور رییس جمهور محترم در جلسه 30/9/84 هیئت وزیران، کلیه دستگاه‌های اجرایی موظف شدند ضمن اعمال صرفه‌جویی در استفاده از نرم‌افزارها و سخت‌افزار‌های رایانه‌ای، از هر هزینه‌ای در این ارتباط بدون هماهنگی با وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات خودداری کنند.(1)

پس از ابلاغ این دستور به تمامی سازمان‌ها و نهاد‌های دولتی، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات اقدام به راه‌اندازی «سیستم مدیریت هزینه‌ها» با آدرس سایت www.smh.ir برای تایید هزینه‌های نهادها وسازمان‌های دولتی در زمینه فناوری اطلاعات کرد. در حال حاضر تمامی سازمان‌ها و نهاد‌های دولتی برای تایید هزینه‌‌های خود در این سایت دارای شناسه کاربری و رمز عبور هستند و معاونت فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات مسئول بررسی و تایید این هزینه‌ها می‌باشد. اطلاعات کلیه خرید‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سازمان‌ها و نهاد‌های دولتی در این سایت قرار دارد. این سایت توسط «اداره کل امور اجرایی فناوری اطلاعات» که زیرمجموعه «معاونت فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات» است، پشتیبانی می‌شود و تلفن تماسی که در این سایت ذکر شده است، مربوط به یکی از زیرمجموعه‌های این اداره کل است.
سایت «سیستم مدیریت هزینه‌ها» کجا میزبانی می‌شود؟

سایت SMH.ir توسط دیتاسنتر theplanet واقع در تگزاس امریکا میزبانی شده است. تمامی آشنایان فناوری اطلاعات، اقدام دیتاسنتر Theplanet که بدون اطلاع قبلی و هیچ توضیحی سایت خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) را مسدود ساخت را به یاد دارند. نکته جالب‌تر اینجاست که این سرور، همان سروری است که به سایت ini.ir سرویس‌دهی می‌کند! آدرس IP هر دو سایت مربوط به یک سرور می‌باشد!

درباره شرکت Theplanet باید خاطرنشان کرد این دیتاسنتر یکی از معروف‌ترین دیتاسنتر‌های دنیا است که سرویس مستقیم هاستینگ ارائه نمی‌کند. این شرکت تنها در زمینه اجاره سرور‌های اختصاصی (Dedicated Server) و یا اجاره فضا و پهنای باند برای سرور‌های وب(Colocation) فعالیت دارد. بررسی‌های فنی نشان می‌دهد که سایت SMH.ir دارای سرور اختصاصی در این دیتاسنتر نیست. چرا که به غیر از smh.ir وini.ir که بر روی این سرور هاست شده‌اند، بیش از 1400 دامنه تنها از دامنه‌‌های TLD در این سرور قرار دارند(2). مطمئنا این سرور با این حجم بالای سایت، یک سرور اختصاصی نیست و شواهد نشان‌دهنده این موضوع است که این سایت در یک سرور تجاری متعلق به یک شرکت هاستینگ بزرگ هاست شده است.
سرویس دهنده اصلی Smh کیست؟

معمولا در سرور‌هایی که متعلق به شرکت‌های بزرگ هاستینگ است، امکان پیدا کردن شرکت اصلی دارنده سرور به راحتی امکان‌پذیر نیست، چرا که معمولا این سرورها تنها توسط این شرکت‌ها پشتیبانی و نگهداری می‌شوند و فروش این سرورها به عهده نمایندگان فروش(reseller ها) می‌باشد. شرکت‌های اصلی برای نامشخص ماندن خود به انواع و اقسام روش‌ها متوسل می‌شوند و تمامی اطلاعات مربوط به سرور به صورت ناشناس است. درباره سایت ini.ir و همچنین smh.ir نیز وضعیت به همین شکل است. DNS ‌های این سایت‌ا بر روی دامنهwebsitewelcome.com تنظیم شده است. این دامنه یک دامنه با Whois نامشخص برای عدم امکان ردیابی دارنده اصلی سرور می‌باشد.

اما با بررسی‌های انجام شده، شرکت دارنده این سرور کاملا مشخص شد. این سرور با نام beetle متعلق به شرکت Hostgator است که در فلوریدای امریکا ثبت شده است. این شرکت بیشتر در زمینه نمایندگی فروش هاستینگ (Reseller hosting) فعالیت دارد و سرور beetle مخصوص نمایندگان فروش می‌باشد. این نکته کاملا مشخص است که این سایت توسط یکی از این نمایندگان فروش در اختیار این پروژه قرار گرفته است که با توجه به قوانین خاص hostgator دسترسی به این شرکت یا شخص امکان‌پذیر نیست! اما کاملا مشخص است که کنترل، نگهداری و پشتیبانی این سرور توسط شرکت hostgator امریکایی است، نکته‌ای که بسیار جای تامل دارد! دلیل اینکه تاکنون سایت «سیستم مدیریت هزینه‌ها»ی وزارت ارتباطات به سرنوشت ایسنا دچار نشده است همین موضوع است، چرا که ایسنا برخلاف وزارت ارتباطات، مستقیما از خدمات دیتاسنتر thelanet استفاده می‌کرد اما سایت smh.ir ازطریق واسطه سرویس خود را خریداری کرده است.
در حال حاضر اکثر شرکت‌های ایرانی هاستینگ، سرور‌هایی در امریکا دارند، با این تفاوت که نگهداری و پشتیبانی این سرورها به عهده این شرکت‌هاست. به زبان ساده‌تر با وجودی که سرور این شرکت‌ها در یک دیتاسنتر امریکایی قرار دارد، در شرایط عادی کارکنان آن دیتاسنتر دسترسی به این سرورها ندارند و تنها در صورت نیاز و درخواست شرکت‌های ایرانی است که کارکنان دیتاسنتر اجازه دسترسی به سرور را خواهند داشت. همچنین در صورت بروز مشکلات سخت‌افزاری نیز دیتاسنترها موظف به رفع مشکل هستند و معمولا نیازی به دسترسی به نرم‌افزارها و اطلاعات داخلی سرور به وجود نمی‌آید.

اما درباره وضعیت هاست شدن smh.ir و ini.ir قضیه کاملا متفاوت است. سرور این سایت توسط hostgator پشتیبانی می‌شود. مدیر فنی hostgator با دسترسی root هر زمان که اراده کند می‌تواند به کل اطلاعات هر سایتی که روی این سرور تعریف شده است دسترسی داشته باشد! می‌تواند به راحتی email‌های مربوط به هر سایت را مطالعه کند، این امکان را دارد که کل پایگاه داده هر سایت را کپی کند و حتی از طریق خود سرور، اطلاعات پایگاه داده را به صورت آنلاین مشاهده کند و در کل هر کاری که بخواهد می‌تواند انجام دهد!
جالب اینجاست که سایت ini.ir سرویس email رایگان ارائه می‌دهد و در سایتsmh.ir صورت کل خرید‌های سخت‌افزاری و نرم افزاری همه دستگاه‌های دولتی وجود دارد. بعید است مدیران دولتی ارزش این حجم اطلاعات را ندانند، ولی معلوم نیست از چه رو این ریسک خطرناک را پذیرفته‌اند؟ شاید هنوز شرکت hostgator از وجود چنین اطلاعاتی در سرور خود مطلع نشده باشد، وگرنه احتمالا تا الآن فاجعه‌ای رخ می‌داد!
نتیجه‌گیری:

طی روز‌های گذشته معاون فناوری اطلاعات وزارت ارتباطات، هرگونه ارتباط وزارتخانه با سایت ini.ir را رد کرده است و حتی در مصاحبه با یکی از نشریات IT گفته است: «شیکه اینترنت ملی چیزی نیست که جایی هاست شود، و این ادعا بی‌معنی است. یک نفر مطلبی را عنوان کرده و رسانه‌‌هایی که اسم خبرگزاری بر روی خود می‌گذارند آن را بدون مطالعه و تحقیق عینا کپی کرده‌اند. قضیه به این صورت بوده که یکی از کارشناسان مرکز تحقیقات مخابرات خود‌سرانه و بدون مجوز قانونی سایتی را با عنوان سایت شبکه اینترنت ملی به ثبت رسانده و اطلاعاتی بر روی آن قرار داده است. ما هم پس از اطلاع از این قضیه موضوع را پیگیری و به کارشناسان مربوطه اعتراض کرد‌ه‌ایم، و این سایت نیز بسته شده است. عنوان شبکه اینترنت ملی یک اسم ملی و کشوری است و نباید مورد سو‌ءاستفاده قرار بگیرد.» من هم با نظر آقای ریاضی کاملا موافقم و اعتقاد دارم هیچ کس نبایدحق سوء‌استفاده از واژه «ملی» را داشته باشد.

اما چه باید کرد که ارتباط سایت smh.ir با وزارت ارتباطات، مثل روز روشن است. در این نامه(3) آقای ریاضی به تمامی ارگان‌ها و سازمان‌های دولتی، این سایت را معرفی کرده و همه آنها را ملزم به استفاده از این سایت ساخته‌اند. چطور امکان دارد که هر دوی این سایت‌ها از طریق یک سرور هاست شده باشند و به هم مربوط نباشند؟ بررسی whois دامنه‌های smh.ir و ini.ir نشان می‌دهد که هر دو دامنه توسط مرکز تحقیقات مخابرات ایران ثبت شده است و ثبت کننده هر دو دامنه یک شخص یا سازمان بوده است، حال سوال اینجاست که آیا سایت smh.ir هم توسط یکی از کارشناسان مرکز تحقیقات «به طور خودسرانه» راه‌اندازی شده است؟ آیا کارشناسان مرکز تحقیقات تا به این حد آزادی عمل دارند که شخصا و بطور غیرقانونی سایت‌های دولتی و ملی را راه‌اندازی کنند؟ پس چطور امضای جناب ریاضی در نامه‌‌های مربوط به معرفی سایت «سیستم مدیریت هزینه» برای معرفی دامنهsmh.ir دیده می‌شود؟ چطور تلفن تماس تیم پشتیبانی این سایت متعلق به یکی اداره‌‌های زیرمجموعه معاونت ایشان می‌باشد؟
مهندس ریاضی در تاریخ 18/1/85 در گفت‌وگو با ایسنا(4) گفته است: «دبیرخانه شورای عالی IT ظرف سه ماه آینده تعداد جایگاه‌‌های اینترنتی و سایت‌‌های ایرانی را که از خارج به داخل منتقل شده را به شورا گزارش می‌دهد، همچنین کارگروهی تشکیل شد و با بهره‌گیری از توان بخش خصوصی نرم‌افزار‌های عمومی ‌یکپارچه برای دستگاه‌‌های دولتی را تعریف و استاندارد‌های لازم را با در نظر گرفتن ملاحظات امنیتی نرم‌افزارها تدوین خواهد کرد.» یک هفته بعد و در تاریخ 25 فروردین ماه 85 ایشان در گفت‌وگو با ایسنا(5) سایت SMH.ir را معرفی می‌کند و در تاریخ 28 فروردین ماه نامه مربوط به معرفی این سایت برای کلیه سازمان‌های دولتی ارسال می‌شود. سؤال این است که چرا همین سایت در داخل کشور هاست نشده است؟ همچنین اگر این موضوع به سه ماه زمان نیاز داشت، چرا با گذشت بیش از سه ماه این سایت به داخل کشور منتقل نشده است؟

ایشان بارها و بارها از معایب سرور‌های خارجی صحبت کرده و تنها راه حل این مشکل را «اینترنت ملی» دانسته‌اند. دبیر محترم شورای عالی فناوری اطلاعات حتی در مصاحبه‌‌های خود مکررا از این که ایمیل‌ها و متن چت‌های کاربران به سرور‌های خارجی می‌رود، اظهار نگرانی کرده‌اند، ولی عجیب است که اطلاعات فراوان و دقیق سایت «سیستم مدیریت هزینه‌ها» به راحتی در یک سرور امریکایی و توسط یک شرکت امریکایی میزبانی شود.
دامنه smh.ir در تاریخ 7 فروردین 85 ثبت شده است و همچنین تاریخ این نامه(3) نشان می‌دهد که بخشنامه استفاده از سایت www.smh.ir از تاریخ 28/1 /85 به ارگان‌های دولتی ابلاغ شده است، پیش از این تاریخ ، دو دیتاسنتر ایرانی «فن‌آوا» و «پارس‌آنلاین» (با مجوز رسمی همین وزارتخانه) در مرحله پایلوت خود قرار داشتند و به سایت‌های زیادی سرویس‌دهی می‌کردند، اما چطور از امکانات این دو شرکت داخلی استفاده نشده است؟ حتی اگر مجموعه وزارتخانه به این دو شرکت اعتماد نکرده است، چرا از دیتاسنتر ملی شارع 2 که میلیاردها تومان هزینه برای بیت‌المال داشته، استفاده نکرده است؟ اگر تمام سرور‌های داخلی غیرقابل اطمینان هستند، چرا از خدمات یک شرکت اروپایی یا آسیایی استفاده نشده است؟ اگر مدیران وزارت ارتباطات، تنها سرور‌های آمریکایی را از لحاظ امنیت تایید می‌کنند، حداقل چرا از یک سرور اختصاصی استفاده نکردند که دسترسی به اطلاعات سایت را محدودتر کنند؟ و اگر توانایی پرداخت هزینه سرور اختصاصی را نداشتند، چرا از خدمات شرکت‌های ایرانی ارائه دهنده خدمات هاستینگ استفاده نکرده‌اند؟ با افزایش تعداد سایت‌های یک سرور، امنیت و ضریب اطمینان آن سرور کاهش پیدا می‌کند. چطور است که این موضوع مهم در هاست شدن این سایت در نظر گرفته نشده است و سایتی با اطلاعات دقیق مربوط به دستگاه‌های دولتی بر روی یک سرور با بیش از 1400 سایت دیگر قرار گرفته است؟
مهم‌تر این که چطور با حساسیتی که در دو هفته گذشته درباره سایتini.ir به وجود آمده بود، سایت www.smh.ir را به سرور‌های داخلی یا حداقل یک سرور امریکایی(!) مطمئن‌تر منتقل نکرده‌اند؟ گفتنی است که انتقال کامل این سایت به یک سرور دیگر برای یک مدیر فنی مجرب، حداکثر 12 ساعت زمان می‌برد. شاید بتوان هاست شدن سایت www.ini.ir در امریکا را سهل‌انگاری دانست، اما هیچ توضیحی برای هاست شدن سایت «سیستم مدیریت هزینه‌ها»ی سازمان‌های دولتی ایران(www.smh.ir) در تگزاس و با مدیریت مدیران آمریکایی قابل قبول نیست. متاسفانه وقایع دو هفته گذشته نشان داد که کسی حاضر به قبول اشتباهات نیست و همه ترجیح می‌دهند که با کتمان واقعیت‌های عینی، اشتباهات پیش‌آمده را مخفی کند.
بررسی ابعاد مختلف پروژه «اینترنت ملی»، نامگذاری این پروژه و اهداف آن، بحثی است که در حوصله این مطلب نمی‌گنجد و مطمئنا در روز‌های آینده به آن خواهم پرداخت.

در پایان امیدوارم هرچه سریع‌تر کلیه اطلاعات smh.ir از سرور امریکایی حذف و به یک سرور امن داخلی منتقل شود تا بیش از این شاهد خروج اطلاعات مهم سازمان‌های دولتی به امریکا نباشیم!

ادامه

تست‌های کنکور رشته فناوری اطلاعات !

چهارشنبه, ۲۱ تیر ۱۳۸۵، ۰۵:۱۹ ب.ظ | ۰ نظر

1ـ دولت از طریق کدام یک از نهادهای زیر، بیشترین میزان دخالت را در حوزه IT اعمال می‌کند و ریاست این نهاد با کیست؟

الف) شورای عالی اطلاع رسانی ـ به ریاست رئیس‌جمهور

ب) شورای عالی اطلاع‌رسانی ـ به ریاست دکتر احمدی‌نژاد

ج) شورای عالی فناوری اطلاعات ـ به ریاست رئیس‌جمهور

د) شورای عالی فناوری اطلاعات ـ به ریاست دکتر احمدی‌نژاد
2ـ در حال حاضر، کدام یک از افراد زیر و با کدام پروژه، مهم‌ترین فرد در زمینه IT به شمار می‌آورند؟

الف) حجت‌الاسلام شهریاری به خاطر تدوین طرح‌های «تکفا 2» و «تسما»

ب) دکتر ربیعی به خاطر پروژه سیستم عامل لینوکس فارسی

ج) مهندس ریاضی به خاطر پروژه اینترنت ملی و خرید متمرکز

د) همگی
3ـ مهم‌ترین وظیفه شورای عالی فناوری اطلاعات چیست؟

الف) نظارت دقیق و جزء به جزء در خرید نرم‌افزار و سخت‌افزار توسط ارگان‌های دولتی تا حد زیرماوسی

ب) درخواست چند میلیارد تومان بودجه برای تحقیق درباره راه‌اندازی اینترنتِ به شدت ملی

ج) به خاک سیاه نشاندن بخش خصوصیِ فعال در حوزه IT

د) کانالیزه کردن و درخواست بودجه برای تحقق بخشیدن به رویاهای دبیر شورا
4ـ «مرکز تحقیقات مخابرات ایران» در حوزه کلان فناوری اطلاعات کشور، چه صیغه‌ای است و با بودجه‌های عظیمی که در اختیار دارد، چه کار می‌کند؟

الف) موقت است و کار خاصی نمی‌کند.

ب) خیلی مهم است و فعلا وظیفه جمع‌آوری و به‌کارگیری بعضی از «بر و بچزِ» خودی دانشگاه شریف را بر عهده گرفته است.

ج) وظیفه خطیر و حیاتیِ نقد و مخالفت با تصمیمات شورای عالی فناوری اطلاعات را بر دوش دارد.

د) این حرف‌ها به کسی نیامده، تستت را بزن!
5ـ لینوکس فارسی چیست و چرا این پروژه به پایان نمی‌رسد؟

الف) لینوکس فارسی، پروژه عظیم و بسیار حیاتی ملی است که مثل همه پروژه‌های عظیم و بسیار حیاتی ملی، هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد.

ب) لینوکس فارسی، همان چیزی است که قرار است، «سیستم عامل ملی» شود و چون مثل همه «سیستم»های «ملی» ما، صاحاب مشخصی ندارد، از این رو خدا عالم است، کی تمام می‌شود.

ج) لینوکس فارسی، عبارت است از سیستم عامل کد باز (open source) لینوکس به همراه یک سری از توابع و تگ‌های فارسی‌ساز که اصولا باید دو سال پیش به اتمام می‌رسید.

د) و الله اعلم.
6ـ کدام یک از گزینه‌های زیر، از نظر شورای عالی فناوری اطلاعات، مناسب‌ترین گزینه برای عقد قرارداد جهت همکاری در مشاوره، نظارت و اجرای پروژه‌های فناوری اطلاعات هستند و چرا؟

الف) سازمان‌های بسیج اساتید و بسیج دانشجویان ـ چرایش به خودمان مربوط است.

ب) سازمان‌های بسیج اساتید و بسیج دانشجویان ـ چون قرار است، تا جایی که می‌توانیم، «بسیج» را بدنام جلوه دهیم.

ج) سازمان‌های بسیج اساتید و بسیج دانشجویان ـ چون قرار است، به این شایعه که «همه کارهای کشور دست سپاهی‌ها افتاده» دامن بزنیم.

د) سازمان‌های بسیج اساتید و بسیج دانشجویان ـ تو اومدی تست بزنی یا واسه خودت دردسر بتراشی؟
7ـ کدام یک از ضرب‌المثل‌های زیر، در هنگام انتخاباتِ گزینه اصلح برای تخصیص پروژه‌های میلیاردی و واگذاری وام‌های بلندمدت کارآیی بیشتری دارد؟

الف) من از بیگانگان هرگز ننالم، که هرچه کرد با من آن «آشنا» کرد

ب) این «گوی» و این میدان

ج) دمِ کدخدا را ببین، «آبادی» را بچاپ

د) تلفیقی از سه گزینه فوق
8ـ اینترنت ملی چیست و چه فایده‌ای دارد؟

الف) همان اینترنتِ جهانی است، با چای و قلیان و مخده و باقالاقاتق و فایده‌اش این است که جلوی تهاجم فرهنگی را می‌گیرد.

ب) یک اینترنتی است که دست‌کم دو میلیارد دلار خرج دارد و روشن است که فایده‌های جانبی زیادی هم خواهد داشت (دست‌کم: صدی، هفت واسه رفقا).

ج) منظور از اینترنت ملی، همان «اینترانت» است و فایده‌اش این است که به قدر یک «الف» از اینترنت «سر» است.

د) یک چیزی است که فقط توی کله دبیر شورای عالی فناوری اطلاعات یافت می‌شود و بنابراین فایده‌اش هم همانجاست!
9ـ به نظر شما چرا نهادهای دولتی متولی IT، در زمینه‌هایی مثل تنظیم کدینگ فارسی یا اجرایی شدن کپی‌رایت برای محصولات نرم‌افزاری... کار خاصی انجام نمی‌دهند؟

الف) چون به نفع مصرف‌کننده‌ها و تولیدکننده‌های وطنی است.

ب) چون به ضرر مصرف‌کننده‌ها و تولیدکننده‌های وطنی نیست.

ج) چون اصولا پرداختن به این قبیل کارها در شأن نهادهای عریض و طویل دولتی نیست.

د) مایه تیله‌ش کمه داداش!
10ـ بهترین جا برای میزبانی کردن سایت پروژه «اینترنت ملی» کجاست؟

الف) آمریکا

ب) کانادا

ج) انگلیس

د) بورکینافاسو
11ـ حالا فرض کنیم ماجرای فوق، «تقّش درآمده» و سایت‌های خبری درباره آن گزارش تهیه کرده‌اند، بهترین راه‌حل کدام است؟

الف) حذف سایت و ارسال تکذیبیه برای سایت‌های خبری

ب) ارسال تکذیبیه برای سایت‌های خبری و حذف سایت

ج) همه موارد فوق

د) «الف» و «ب»
12ـ کدام گزینه در مورد پروژه رایانه ملی یا «کلونایزر» نادرست‌تر است؟

الف) همان‌طور که از نام این رایانه برمی‌آید، یک محصول صد درصد ایرانی است که سخت‌افزار آن در ایرلندستان و نرم‌افزار آن در آمریکاآباد تهیه خواهد شد.

ب) کلونایزر، یک «پروژه ملی» است که مثل تمام پروژه‌های ملی سال‌های اخیر با مطالعه دقیق تعریف شده و در زمان تعیین‌شده، افتتاح خواهد شد.

ج) کشوری که می‌خواهد، اینترنت ملی داشته باشد، حتما باید رایانه ملی هم داشته باشد.

د) کلونایزرم کجا بود؟

منبع : بازتاب

پایان انحصار گرایی در حوزه IT

سه شنبه, ۲۰ تیر ۱۳۸۵، ۰۸:۲۲ ب.ظ | ۰ نظر

مسعود فاتح - ایده راه اندازی پروژه اینترنت ملی طی ماههای گذشته توجه رسانه ها را به مقوله فناوری اطلاعات جلب کرده و اخبار این حوزه را بیش از پیش در صدر رسانه‌ها قرار داده است.

پیاده سازی این شبکه انعطاف پذیر ، روان ، غیر متمرکز و پیوسته قابل تحول ، در ابعاد ملی اهمیت فوق العاده ای یافته، به طوری که اهمیت آن، از یک طرف نظر تحلیگران و کارشناسان خبره در حوزه اینترنت را به خود معطوف ساخته و از سوی دیگر نگاه تیزبین رسانه‌ها نسبت به اجرای این پروژه را به سمت خود کشانده است.

از یک سو رسانه ها و از سوی دیگر کارشناسان و متخصصان ، از یک طرف قانونگذاران و از طرف دیگر متولیان بخش خصوصی و در نهایت دانشجویان و دانشگاهیان نیز دست به دست هم دادند تا با همت متولیان، زمینه برای اجرای پروژه ای که در ابعاد ملی می تواند تحولی شگرف به وجود آورد، هر جه زودتر فراهم شود.

نکته جالب آن که این طرح برخی انحصارگرایان را تحریک نمود تا به مخالفت ضمنی با اجرای این پروژه بپردازند. این تمامیت خواهان که در سال های گذشته در قالب‌های خاصی شکل گرفته بودند منافع خود را در خطر می دیدند پس به مخالفت با طرح اینترنت ملی پرداختند . این مخالفت به سطح رسانه ها نیز کشانده شد و عمق مباحث غیرکاشناسانه آنان را بر همگان آشکار ساخت.

می دانیم که دولت جدید با شعار مبارزه با انحصارگرایی فعالیت خود را آغاز کرده و خود را وابسته به هیچ گروه،حزب و جناحی نمی داند. طبیعی است که این مرام و مسلک مورد تایید انحصارگرایان نمی باشد و به مخالفت با طرح های جدید دولت بپردازند.

در هر حال اینترنت ملی با استفاده از نظرات کارشناسانه مسیر خود را یافته و بدون توجه به مخالفت غیر علمی راه خود ادامه می دهد و تلاش دارد تا به تمامیت‌خواهی خاتمه دهد.

متولیان پروژه اینترنت ملی نیز از بخش خصوصی برخاسته از مردم در زمان مقرر استفاده مطلوب خواهند کرد، اما به خواسته نابجای انحصارگرایان تن در نخواهند داد.

معاون روابط عمومی وزارت

منبع : سایت وزارت ارتباطات

الکامپ، این قصه پرغصه

سه شنبه, ۲۰ تیر ۱۳۸۵، ۰۶:۳۴ ب.ظ | ۰ نظر

علیرضا صالحی - مرز در عقل و جنون باریک است؛ همان‌گونه که مرز بین برگزاری حقارت‌آمیز یک نمایشگاه و برگزاری شکوهمند آن باریک است!
اکنون دیگر می‌توان سابقه برگزاری نمایشگاه الکامپ را به دو دوره تقسیم کرد: دوره قبل از برگزاری توسط انجمن شرکت‌های انفورماتیک و دوره بعد از آن.
اما ابتدا اجازه دهید نگاه کوتاهی به سال‌های گذشته بیندازیم. در ابتدا و دوره‌های نخستین نمایشگاه که اتفاقا اغلب در همین تیرماه برگزار می‌شدند، الکامپ رونق چندانی نداشت و نام آن هم اصلا الکامپ نبود. چند شرکت جمع‌وجور کامپیوتری می‌آمدند و عده‌ای هم از دانشجویان و برخی علاقهمندان، نه به سبب تبلیغاتی که برای برگزاری آن انجام می‌شد، بلکه به‌دلیل علاقه شخصی به دیدن نمایشگاه می‌آمدند.
از دوره‌های هفتم و هشتم که صنف IT توانست جایگاهی برای خود دست‌وپا کند و IT اهمیت بیشتری یافت، نمایشگاه نیز رونق بیشتری گرفت و انجمن شرکت‌های انفورماتیک نیز به‌تبع رشد و توسعه شرکت‌ها، پروبالی گرفت و فعال‌تر شد. همه می‌دانیم که نقطه عطف و اوج این فعالیت‌ها، برگزاری الکامپ دهم بود که همگان بر بالا بودن کیفیت آن و برگزاری مناسب‌تر آن اذعان دارند.
اما الکامپ یازدهم که با رکود نسبی وضعیت IT در کشور نیز همراه بود، نه حضوری از شرکت‌ها را به‌خود دید و نه با استقبالی از جانب بازدیدکنندگان مواجه شد. نتیجه آن شد که شرکت‌هایی که الکامپ را یک‌صدا با سازمان نظام صنفی که جانشین انجمن شده بود، تحریم کردند به امید بهبود اوضاع به الکامپ دوازدهم چشم دوختند.
اما از طرف دیگر برگزارکنندگان دولتی الکامپ نیز که می‌دانستند در الکامپ دوازدهم نه خبری از تحریم خواهد بود و نه تحریم اثری خواهد بخشید، جبران مافات کردند و با قدرت، آنچه که در توان داشتند، از نظر زمان برگزاری یا قیمت غرفه‌ها یا نحوه ثبت‌نام یا جانمایی سالن‌ها و... بنابر سلیقه خود اعمال کردند.
سازمان مجددا به صدا درآمد و این بار نیز اعضای صنف یک‌صدا (البته یک‌صدا نه با سازمان نظام صنفی بلکه یک‌صدا برعلیه شرکت نمایشگاه‌ها) به این وضعیت اعتراض کردند. اما اعتراضات سودی نبخشید و برگزارکننده دولتی مصمم شد که به هر شکل بر تصمیم اولیه خود پافشاری کند و اعتنایی به اعتراضات نکند.
نامه اعتراض‌آمیز و شدیدالحن رییس سازمان که سودی نبخشید هیچ، صدای سایر نهادهای صنفی IT نیز به جایی نرسید و نتیجه آن شد که سازمان از در مصالحه درآمد. البته این را می‌توان به جهت تلاش برای حفظ منافع اعضای سازمان و همچنین حفظ وحدت داخلی، نوعی عقب‌نشینی تاکتیکی به‌حساب آورد اما اینکه بدون هیچ‌گونه تغییری در شرایط نمایشگاه یا کسب هیچ‌گونه امتیازی، الکامپ قرار است «شکوهمند» برگزار شود، مقداری گزافه است.
یعنی الکامپ بدون سازمان (یا همان انجمن)، باعث حقارت است و الکامپ فقط با حمایت لفظی سازمان و بدون هیچ‌گونه تغییر در شرایط ثبت‌نام، قیمت‌ها، زمان برگزاری و... شکوهمند خواهد شد؟
از ابتدا نوشتم که:
مرز در عقل و جنون باریک است

کفر و ایمان چه به هم نزدیک است!

بزرگراه فناوری

قانونی، معطل مجلس

دوشنبه, ۱۹ تیر ۱۳۸۵، ۰۹:۱۷ ب.ظ | ۰ نظر

رضا پرویزی - دنیایی که امروزه در آن زندگی می‌کنیم، با پا گذاشتن به هزارۀ سوم میلادی تحولات بسیار سریع و شگفت‌آوری را در تمام شئون خود تجربه می‌کند. بدون شک یکی از عوامل مهم و عمدۀ این تحولات، فناوری اطلاعات است. ویژگی برجسته فناوری اطلاعات، تاثیری است که بر تکامل فناوری ارتباطات راه دور گذاشته و خواهد گذاشت. ارتباطات کلاسیک هم‌چون انتقال صدای انسان، جای خود را به مبادله مقادیر وسیعی از داده‌ها، صوت، متن، موزیک، تصاویر ثابت و متحرک داده است. این تبادل و تکامل نه‌تنها بین انسان‌ها بلکه مابین انسان‌ها و کامپیوترها و همچنین بین خود کامپیوترها نیز وجود دارد.
در نتیجه این تحولات، جامعه‌ای مجازی با آثار واقعی پدید آمده است. جامعه‌ای که تمامی فعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و هنری را به‌طور شگفت‌انگیزی تحت تاثیر قرار داده و مبادلات تجاری، تعامل بین حاکمیت و شهروندان، توزیع اطلاعات علمی، هنری، آموزشی و خلاصه همه نهادهای جدید عصر صنعتی از آن متاثر گشته است.
امروز دیگر باارزش‌ترین کالای جامعه ما گندم، فولاد و حتی فناوری نیست، بلکه اطلاعات است. به‌دلیل وجود شبکه‌های کامپیوتری هر کسی می‌تواند به گستره مبهوت‌کننده‌ای از اطلاعات دسترسی پیدا کند، در فضای سایبر هیچ مرزی وجود ندارد...
اما فناوری اطلاعات با تمام قابلیت‌ها و پیچیدگی‌هایش به‌شدت در مقابل تهدیدات آسیب‌پذیر است. بدین ترتیب که فناوری اطلاعات ارتکاب اعمال مجرمانه‌ای را که پیش از این به‌ هیچ‌وجه امکان‌پذیر نبود فراهم کرده است.
سیستم‌های کامپیوتری فرصت‌هایی تازه و بسیار پیشرفته برای قانون‌شکنی در اختیار مجرمان می‌گذارند و توان بالقوه ارتکاب گونه‌های مرسوم جرایم را به شیوه‌هایی غیرمرسوم به‌وجود می‌آورند. تهدیدات علیه جامعه اطلاعاتی را جرم کامپیوتری یا جرایم مرتبط با کامپیوتر می‌نامند.
آسیب‌پذیری امروزی جامعه اطلاعاتی از جانب جرم کامپیوتری تاکنون به‌درستی و به‌طور کامل مورد تجزیه و تحلیل قرار نگرفته است. تجارت و بازرگانی، امور اداری و در مجموع جامعه ما بر کارآیی و امنیت بسیار بالای فناوری مدرن اطلاعات استوار است. مثلا در جامعه تجاری بسیاری از معاملات پولی به‌وسیله کامپیوترها و در قالب سپرده‌گذاری انجام می‌شود. در تجارت الکترونیک برای انجام معاملات پولی در شبکه‌های کامپیوتری به سیستم‌های امن نیاز است. کل تولید یک شرکت به عملکرد سیستم پردازش داده آن وابسته است. بسیاری از تجار، اطلاعات و اسرار تجاری باارزش خودشان را به‌صورت الکترونیکی ذخیره می‌کنند. سیستم‌های کنترل هوایی، دریایی و فضایی و همین‌طور پزشکی تا اندازه زیادی متکی بر سیستم‌های کامپیوتری هستند. کامپیوترها و اینترنت نقش کلیدی در آموزش و تعلیم و تربیت خردسالان دارند. شبکه‌های کامپیوتری بین‌المللی به‌منزله سلسله اعصاب اقتصاد، بخش عمومی و جامعه هستند. امنیت این سیستم‌های کامپیوتری و ارتباطی و مراقبت از آن‌ها در مقابل جرایم کامپیوتری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
اولین گام مبارزه با این جرایم ایجاد زیرساخت حقوقی مناسب از طریق وضع قوانین و مقررات لازم است. تکمیل این گام اساسی منوط به تصویب قانون جرایم رایانه‌ای معطل‌مانده در مجلس شورای اسلامی است.

منبع : بزرگراه فناوری

تکفا2؛ تدوین یا تعلیق؟

يكشنبه, ۱۸ تیر ۱۳۸۵، ۱۰:۱۰ ب.ظ | ۰ نظر

راحله میرخانی - طرح تدوین جامع کاربردی فناوری اطلاعات ایران موسوم به تکفا یکی از چالش برانگیزترین طرح‌های سال‌های اخیر در حوزه ICT به‌شمار می‌رود.
طرح تکفا که با نام مهندس جهانگرد- دبیر پیشین شورای عالی اطلاع‌رسانی- آمیخته شده بود پس از پایان عمر دوره اول خود، در ماه‌های پایانی مدیریت وی لباس جدیدی به نام تکفا 2 بر تن کرد و این بار قرار شد تدوین تکفا 2 با مشارکت کارشناسان خارجی و همچنین یک شرکت داخلی در قالب کنسرسیوم انجام شود.
اما شورای عالی اطلاع‌رسانی که رسما در تکفا 1 نقش کارفرما را ایفا می‌کرد در پی تحولات مدیریتی در کشور از یک سو و طبق اعلام کمیسیون صنایع و معادن مجلس مبنی بر واگذاری مسایل مربوط به این طرح به شورای عالی فناوری اطلاعات، عملا کار تدوین پروژه تکفا 2 را مختل کرده و از اسفندماه کار توسط کارفرما متوقف شده است.
هرچند به نتیجه نرسیدن و متوقف ماندن پروژه‌های IT در طول این سال‌ها در کشورمان امری عادی شده و بعضا حتی سوالی نیز مبنی بر به سرانجام رسیدن طرح‌ها و پروژه‌ها مطرح نمی‌شود (و یا اگر می‌شود پاسخ روشن و مشخصی برای آن وجود ندارد) اما آنچه که مسلم است مشارکت شریک خارجی که متشکل از مشاوران ارشد اتحادیه اروپا هستند در این طرح به‌نحوی آبروی کشور را به خطر می‌اندازد و دورنمایی از بی‌برنامگی، درهم‌ریختگی و بلاتکلیفی از کشورمان ارایه می‌دهد.
تکفا 2 که به گفته نماینده کنسرسیوم ایرانی- هلندی برنامه‌ای جهت برطرف کردن مشکلات و پیشرفت ICT در سطح فرابخشی است، امروز درگیر تعلل کارفرما و نابسامانی‌های مدیریتی در کشور است و با اینکه مهلت نهایی اتمام آن اسفند 84 بود اما اینک نه‌تنها به پایان نرسیده بلکه عملا از اسفندماه نیز متوقف شده است.
ظاهرا شرکت مجری داخلی برنامه زمان‌بندی جدیدی را در اردیبهشت‌ماه به کارفرما (شورای عالی اطلاع‌رسانی) اعلام کرده است اما عملا اظهارنظری از سوی شورا انجام نشده و کار به حالت معلق درآمده است.
متوقف کردن یک پروژه ملی بدون در نظر گرفتن ضوابط طرف قرارداد، رها کردن طرح‌ها به حال خود و بی‌توجهی به پروژه‌ها و طرح‌های ناتمام IT در کشور حاصلی جز اجرایی نشدن پروژه‌ها دربر نخواهد داشت و این بلاتکلیفی در شرایطی صورت می‌گیرد که مطبوعات و رسانه‌ها نیز در جریان چگونگی انعقاد قرار داد و بررسی‌های کارشناسان از تکفا 1 و جمع‌بندی آنان قرار نگرفته و اکنون نیز در جریان چرایی این تغییر و تحولات نیستند.
به هر شکل به‌نظر می‌رسد که برای یک بار هم که شده باید متولی امور مشخص شده و ضمن جلوگیری از موازی‌کاری و دوباره‌کاری در انجام و عملیاتی شدن پروژه‌ها، کار به یک سازمان واگذار شده و حاصل نیز از همان ارگان درخواست شود.

منبع : بزرگراه فناوری

یک پیش‌شرط برای قوانین جرایم رایانه‌ای

يكشنبه, ۱۸ تیر ۱۳۸۵، ۱۰:۰۷ ب.ظ | ۰ نظر

محمود اروج‌زاده - گسترش دنیای دیجیتال و شبکه‌های اطلاع‌رسانی، علاوه بر اینکه تسهیلات فراوان، خدمات جدید و مجموعا رفاه بیشتری را به افراد جامعه می‌بخشد، جامعه را آبستن خطرات بیشتر و تهدید‌های جدید‌تری می‌کند. خطراتی که از دل امکانات و ابزار‌های سریع و پر‌قدرت تازه سر برمی‌آورند. این ابزار‌ها چنان فرصتی برای تخریب، مزاحمت و بزه فراهم می‌کنند که گاه جرایم دنیای سنتی با آن‌ها قابل قیاس نیستند. تصور نفوذ یک خرابکار به یک شبکه حساس رایانه‌ای، گاه هولناک‌تر از تصور ورود غیر‌مجاز یک خرابکار به یک مرکز نظامی مملو از سلاح‌های مرگبار جمعی است.
جرایم رایانه‌ای (و شکل تازه‌تر آن: جرایم سایبر) عبارتی آشنا در مناسبات اجتماعی و حقوقی دنیای مدرن امروز است که به صورت‌بندی همین معضل در شرایط پیچیده کنونی می‌پردازد. موضوع اساسی در این زمینه، امروز، ضرورت تمهید و انجام فعالیت‌های پیش‌گیرانه و به‌ویژه تدوین قوانین لازم در این خصوص است. با توجه به این خطر بالقوه است که گاه دیده می‌شود دولت‌ها سریعا جواز کنترل مو به‌مو و دایم فعالیت‌ها و آمدوشد‌های کاربران را صادر می‌کنند، تا بتوانند به ادعای خودشان، خطرات بالقوه را سرکوب کنند، چیزی که البته به مذاق طرفداران حقوق بشر و حریم خصوصی خوش نمی‌آید. اما هرچه هست، ضرورت تدوین و تصویب قوانین بازدارنده و مناسب را باید به‌عنوان اصلی ضروری و مورد اتفاق پذیرفت.
آنچه مورد نظر این نوشته است، البته فراتر از یاد‌آوری واقعیت بالاست. ضرورت ایجاد زمینه ذهنی و عینی و شرایط مناسب برای تحقیق، بررسی، تدوین و تصویب قوانین مناسب به‌منظور تامین مقبولیت لازم برای اجرای آن در جامعه، کارشناسان، کاربران و عامه جامعه، نکته مهم دیگری است که خطر بی‌توجهی به آن وجود دارد. مولفه اساسی برای تحقق شرایط مورد نظر، تسلط وجوه حقوقی بر دیگر وجوه است. به دیگر سخن، آنچه می‌تواند تدوین و اجرای قوانین لازم در زمینه جرایم دنیای سایبر را به موفقیت نزدیک سازد، رسیدن به نوعی توافق جمعی در نگاه حقوقی به این جرایم و ایجاد سازوکار‌های مقابله با آن‌هاست، چرا که اگر کارشناسان و کاربران نتوانند جدیت نگاه مصلحت‌اندیشانه حقوقی را در مدیران و قانون‌گذاران ببینند، این قوانین از همان ابتدا بی‌اثر خواهند شد.
با نگاهی خوش‌بینانه باید گفت که مدیران ما در دست‌یابی کامل به این پیش‌شرط‌ها و تلاش برای تحقق آن‌ها، به حد کافی توفیق نیافته‌اند، هر چند با نگاه واقع‌بینانه باید اعتراف کنیم که گاه جنبه‌های غیرحقوقی توانسته‌اند بر این روند اثر جدی بگذارند. از جمله نگاه «سیاسی» گاه توانسته آن‌چنان پر‌رنگ در این حوزه دیده شود که جدیت و اثر‌گذاری فرآیند تقنین را کاهش دهد. کارشناسان و کاربران نباید احساس کنند که هدف قوانین، ایجاد محدودیت‌های سیاسی ـ اجتماعی زودگذر است، و نه پیش‌گیری از زمینه‌های جرم رایانه‌ای برای شکل‌دهی به امنیت واقعی.
در شرایط فعلی ما، متاسفانه لبه‌های مرزی این دو نگاه در هم فرورفته‌اند و وضعیت شفافی به چشم نمی‌خورد و این واقعیتی است که بی‌توجهی به آن، آینده‌ای پرخطر را پیش چشممان ترسیم خواهد کرد.
شاید سرمایه‌گذاری بیشتر بر روی امر فرهنگ‌سازی و آموزش عمومی و ورود به یک دیالوگ جدی با متخصصان و عموم مردم و بازگویی مکرر مراد اصلی کارگزاران بتواند زمینه مناسب را تقویت کند، چیزی که در کنار پژوهش‌های عمیق و مستمر و استفاده از تجربیات کشور‌های پیشرفته، زمینه‌ساز شکل‌گیری کامل شرایط مورد نظر خواهد بود.

منبع : بزرگراه فناوری