علي شميراني – پس از سال ها كار رسانه اي رفته رفته تجربياتي كسب مي كني كه در كار حرفه اي به كمك تو مي آيد. يكي از آن موارد كه اتفاقاً اكثر خبرنگاران تازه كار را به نوعي به دام مي اندازد به وعده هاي سرخرمن سال نوي برخي از مديران مربوط مي شود.
برخي از مديران به خوبي مي دانند كه چگونه يكسال رسانه ها و به تبع آن مردم را سر كار بگذارند. اين دسته از مديران اول هر سال با شور اشتياق خاصي كلي سر و صدا به راه مي اندازند كه بله امسال مي خواهيم اين كار را بكنيم فلان پروژه را اجرا كنيم.
اما اين پايان راه نيست. مديران شعاري مي دانند زماني كه برخي از خبرنگاران را با سركار گذاشتن به مدت يك سال از سر راه خود برداشتند، به بخش خصوصي كه در حوزه كاري ايشان هستند مي رسند. تجربه كاري به من مي گويد كه اين مديران با شناختي كه از مديران برخي از نهادهاي خصوصي دارند راهكار ويژه اي را براي سركار گذاشتن ايشان دارند.
به اين ترتيب كه مديران شعاري در ابتداي سال كلي سر و صدا مي كنند كه بله ما كلي پول و بودجه در اختيار داريم. اين جمله كافي است كه برخي از مديران خصوصي نيز براي آن كه بچه هاي خوبي باشند تا مبادا از دريافت آن بودجه بي نصيب بمانند، سكوت اختيار كرده و مدير شعاري را كمتر تحت فشار قرار دهند.
بله اين است يكي از روش هاي برخي مديران كه من به آنها مديران شعاري مي گويم. كافي است كمي شلوغ كني، خود را در حرف و شعار فعال جلوه بدي، به ديگران بگويي اگر بچه خوبي باشند پولي را در اختيار داري كه به ساكت ها مي دهي و در انتهاي سال هم چند بهانه سر هم مي كني و اين و آن رو مقصر وانمود مي كني كه اين موانع اداري و قانوني است كه اجازه كار به ما نمي دهد و اميد مي رود در سال آينده و با همكاري هاي نزديك اين موانع برطرف شود!
شايد بد نباشد برخي همكاران رسانه اي نيز به جاي پوشش صرف وعده هاي سال جاري مسوولان، گزارشي هم از عملكرد سال گذشته ايشان بخواهند. به هر حال يكسال زمان اندكي نيست.