من واقعا زبون این مدیریت رو نمی فهمم. مدت زیادیه که در کانادا زندگی می کنم و اینترنت در این جا از تلفن و تلویزیون کاربردش بیشتره. با 50 دلار در ماه به شما یک مودم می دند با سرعت دانلودی بین دست کم 900 کیلوبایت تا دست آخر 2.5 مگابایت در ثانیه ولی معمولا کمتر از 1.2 مگابایت نمی شه و هر چند ماه یک بار شاید شرکت سرویس دهنده به مشکل فنی بخوره و اینترنت چند ساعتی با افت شدید سرعت مواجه بشه. هرگز قطعی شبکه رو ندیدم. از طرفی وقتی با دوستان توی ایران صحبت می کنم می بینم تازه ای-دی-اس-ال که می گیرند و خیلی از سرویس های عادی بهتر هست تا نهایتا 60 یا 70 کیلوبایت در ثانیه دانلود می کنه که این تفاوت برای من عجیبه. در اینجا سرعت اینترنت بی سیم در کتابخانه های عمومی و اتاق مطالعه دانشگاه های نه دست اول گاهی تا 200-300 کیلوبایت در ثانیه هم افت می کنه که دلیل عمده اون تعداد کاربرهای زیاد و اینترنت بی سیمه که همین مورد، سرعت رو تا یک سوم کاهش می ده. بماند که شما با 60 دلار در ماه می تونید برای کامپیوتر همراهتون هم اینترنت مودم بی سیم بگیرین که هرجا موبایلتون آنتن داشته باشه اون هم کار می کنه پس تقریبا یعنی همه جای کشور. ولی نمی فهمم مگه چقدر کار بزرگیه که یه دولت با اون هم شلوغ کاری های مالی در سراسر کشور و خارج از کشور نمی تونه چنین چیزی رو در اختیار مردم بذاره. یعنی دولت ایران از یک شخص که در این جا اینترنت یک استان رو فقط سرویس می ده از نظر مدیریتی و مالی ضعیف تره؟
