هوا را بگير اينترنت را نه
ملغمهاي از فكرها قاب ذهنم را پر ميكند: حال دوستانم چطور است؟ امتحانهاي دانشگاه چه ميشود، اگر حضوري باشد تمام جزوههايم در گروه است و نميتوانم دانلود كنم. كارم چه ميشود؟ نكند براي اينكه كارم مربوط به شبكههاي اجتماعي است، حالا ديگر نيازي به من نباشد؟ ميم كه فريلنسر است الان چطور درآمد دارد؟ كلاسهاي آنلاين سين چه ميشود؟ نوبت دكتر را حالا چطور بگيرم؟ آنلاين شاپ الف چه ميشود؟ چطور از حال «ف» كه مهاجرت كرده باخبر شوم؟ و… نقطه ميگذارم.
پاسخ همه اين سوالات واژهاي است به نام «امنيت ملي» و سوال اينجاست، پس تكليف امنيت رواني ما چه ميشود؟ آيا امنيت رواني جامعه و اعتماد متقابل مردم و حاكميت، مولفه مهم امنيت ملي نيست؟
ما نسل زديهاي مقيم جنوب غربي قاره آسيا و منطقه هميشه پرحاشيه خاورميانه، به صورت واضح و عملي در محاصره انواع و اقسام محدوديتها هستيم و حالا بايد به اين ليست اينترنت كه بخش جداييناپذير از زندگي همه ما هست و تمامي زيست روزمرهما به آن وابسته است را نيز اضافه كنيم.
اينترنت براي ما صرفا يك ابزار كاربردي نيست، دانشگاه است، محل ابراز وجود است، سرگرمي است، كار است، راه ارتباط و اتصال به جهان است، اما الان، ۱۲ روز است كه در بيخبري و تعليق هستيم.
12 روز محدود بودن اينترنت يعني از بين رفتن امنيت رواني جامعه، كاهش اميد و انگيزه، اختلال در زندگي روزمره مردم، توقف دسترسي افراد به كيف پولها و داراييهاي ديجيتال، بياعتمادي به كسب و كارهاي ديجيتال و به تبع آن كاهش انگيزه براي كارآفرينان، سرمايهگذاران و متخصصان اين حوزه، افزايش بيكاري، افزايش مهاجرت، گسترش استفاده از ابزارهاي ناامن و به تبع آن كاهش امنيت داده و افزايش بياعتمادي به دولت و سيستمهاي اطلاعاتي و اين تنها بخشي از پيامدهاي جبرانناپذير چنين اقدامي است.
به نظرم بهتر است امسال را سال قطعي اينترنت و حوادث غيرمترقبه نامگذاري كنيم، چراكه امسال در فاصله فقط ۷ ماه، دوبار شاهد محدوديت اينترنت بوديم. دير يا زود اين محدوديتها برداشته ميشود و آن چيزي كه باقي ميماند، خسارت به اعتماد و امنيت رواني جامعه است كه به آساني قابل جبران نيست و بدون تعريف دقيق از مختصات شرايطي كه به موجب پيش آمدن آن دسترسي به اينترنت محدود و قطع ميشود و اين اتفاق را قابل پيشبيني كند.
در اين روزها كه هيچ چيز عادي نيست، ما مردم عادي در لابهلاي تلاشهايمان، در جستوجوي اينترنت هستيم، چون در قرن بيستويكم دسترسي به كبوترنامهرسان و دود نداريم.
