ITanalyze

تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران :: Iran IT analysis and news

ITanalyze

تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران :: Iran IT analysis and news

  عبارت مورد جستجو
تحلیل وضعیت فناوری اطلاعات در ایران

تحلیل


عباس پورخصالیان - بنا به تعریف: اگر تصاویر لحظه‌ای و اتفاقی برآمده از تداخل نویز و سیگنال ماهواره در گیرنده‌های رادیوتلویزیونی را «دیجیرافیتی» (DigiRaffiti) بنامیم، میتوانیم تفاوت‌های "گرافیتی" و "دیجی‌رافیتی" در موارد و نکات زیر بازشناسیم:


-     گرافیتی، تصویر یا نوشته ای ثابت روی دیوار یا روی بدنه قطار و اتوبوس است ولی «دیجیرافیتی»، شکلی لحظه ای، کاملاً پویا، اتفاقی و در حال دگرگونی مدام، قابل رؤیت روی نمایشگر گیرنده های تلویزیونی متصل به تجهیزات ماهواره ای؛
-    گرافیتی را معمولاً شهروندی گمنام خلق و نقاشی می‌کند، "دیجیرافیتی" را فیزیک امواج، علم مدارات الکترونیکی و فناوری‌های اطلاعات و ارتباطاتِ مورد سوء استفاده قرار گرفته توسط نهادهای گمنام حکومتی و سازمانهای فراپخش دولتی و غیردولتی برنامه های ماهواره ای به وجود می‌آوَرَد؛ 
-    اولی، تا مدتی نسبتاً مدید ماندگار و قابل رؤیت در معابر و خیابان ها ست، ولی دومی پدیده ای لحظه ای است که تنها به کمک نگاه زیبایی‌شناختیِ غیر معمول به پارازیت، قابل شناسایی ست و به یاری دوربین گوشی همراه (یا هر دوربین عکس برداری دیگری) توسط «شخص نگران»، ضبط و ماندگار می‌شود؛ شخصی که نگران و در عین حال، طنزپردازِ حال و آیندۀ اطلاع‌رسانی است؛ 
-    اولی، محصول تفکری خاص از جنس افشاگری یا تبلیغ هنرمندانه است و دومی، محصول ترکیب ترسِ معاندانِ حق دسترسی آزاد مردم به منابع متنوع با قانون کور فیزیک امواج است؛ 
-    اولی پرده ها را می‌دَرَد و پنجره هایی را می‌گشاید و دومی برعکس، مصداق  the veil of ignorance(حجاب جهل) است، اگرچه در کسوت هنر دیجیتالی (Digital Art) به نوبۀ خود، افشاگر است.

 

پارازیت، "کرونا"ی مخربِ کارکرد گیرنده‌های ماهوارهای و سلامت مردم
 پارازیت، "کووید-25" تجهیزات ماهواره ای و مردم است! چرا که 25 سال است که مجریان قانون -به عبث و بیهوده- میکوشند علیه ناقضان «قانون ممنوعیت به کارگیری تجهیزات دریافت ماهواره ( مصوب 23/11/1373)» با استناد به متنی که ظاهری قانونی و ایرادات حقوقی فراوان دارد و مدتها ست که دیگر عملاً بی اعتبار شده است، وارد عمل شوند و چون در عمل به نتیجۀ مطلوب نرسیده اند، و احساس کرده اند که به نتیجۀ مطلوب نمیرسند و نخواهند رسید، همواره خواسته اند با پارازیت اندازی ناهوشمندانه، گیرنده های ماهواره ای را غیر قابل استفاده کنند، اما در عمل هم ناقضان قانون، و هم بیگناهان، یعنی: همگان را گاه و بیگاه در معرض امواج شدید پارازیت قرار داده اند و قرار میدهند.
 این کوشش، اقدامی نابخردانه و نابرابر است؛ -"نابرابر" به دلیل قدرت محدود قوای انتظامی و نیروهای مقاومت بسیج در مقابله علیه میلیونها خانوار استفاده کننده از تجهیزات دریافت سیگنال کانال های ماهواره ای! و اقدامی نابخردانه، زیرا از هر منظری که بنگریم به نتیجه ای منفی میرسیم: 
-    از منظر کاربرانِ "تجهیزات ممنوعه"! آنها (حتی در مجتمع های مسکونی کارکنان قوۀ قضائیه) از پنهانکاری دست شُسته و آنتن‌های بشقابی را از سطح پشب بام ها برداشته و علناً روی نمای ساختمان‌های شان نصب میکنند! نافرمانی و قانون شکنی علنی، از این گسترده تر و عریان تر، سراغ دارید؟
-    از منظر رسانۀ ملی: به دلیل توزیع گستردۀ این "تجهیزات ممنوعه" در سراسر کشور و ناتوانی سازمان صداوسیما در پوشش سراسری ده ها شبکۀ رادیوتلویزیونی انحصاری این سازمان از طریق توزیع آنتن های دیجیتالی زمینی (terrestrial digital TV antenna) در جایجای سرزمین کوهستانی ایران، مدیران فنی سازمان مذکور ترجیح داده اند بجای توسعۀ سریع آنتن های دیجیتالی زمینی، اغلب کانالهای رادیوتلویزیونی را با استفاده از ترانسپوندر ماهوارۀ "بَدر" وابسته به شرکت خارجی "عربسَت"، پخش سراسری (و جهانی) کنند، در حالی که بودجۀ اجارۀ آن ترانسپوندر را مردم میپردازند و "قانون"، به کارگیری تجهیزات دریافت ماهواره ای را برای عموم شهروندان داخل کشور منع کرده و این به اصطلاح "قانون" همچنان به قوت خود باقی است! آیا تناقض و پارادوکسی به این درجه از اُفت عقلانیت سراغ دارید؟
-    از منظر مجلس شورای اسلامی: حداقل طی پنج دورۀ قانونگذاری اخیر، نمایندگان بسیاری به خلاء قانونی پارازیت اندازی اشاره کرده اند،  ( نگاه کنید به: rc.majlis.ir/fa/news/show/907965) ولی کاری برای ارائۀ طرح قانونی پارازیت اندازی نکرده اند بلکه برعکس: پذیرفته اند که «استمرار ارسال پارازیت‌ها مسئولیت آور نیست»!! (نگاه کنید به: rc.majlis.ir/fa/news/show/898103)؛ آیا طنزی به این تلخی در گفتۀ مجلسیان سراغ دارید؟
-    از منظر مجریان قانون: ناکارآمدی وزارت کشور برای اجرای قانون مذکور، روشن تر و نمایان تر از آفتاب تابان است؛ 
-    از منظر بازار سیاه: قاچاق واردات تجهیزات دریافت از ماهواره، تجارتی جاافتاده و رو به رشد است؛
-    از منظر بخش خصوصی فراهم‌آور خدمات مربوط: کسب و کار نصابان آنتن، تنظیم کنندگان کانال‌های گیرندۀ ماهواره ای و کار و بارِ تعمیرکاران گیرنده‌ها، "سکه"و رو به رونق است، در حالی که به دلیل زیر پا گذاشتن قانون ماهواره، نه سازمان و صنفی دارند و نه حق و حقوقی مشروع؛ 
-    از منظر نظام پزشکی کشور: وجود امواج پارازیت، برای «طبیبان نامحرم»، فرصت است برای تشخیص سرسری علت بسیاری از اختلالات ژنتیکی/کروموزومی و عصبی و برای توجیه سادۀ چرایی و چگونگی شماری از بیماری های رایج (نگاه کنید به rc.majlis.ir/fa/news/show/827346)؛
-    از منظر کارشناسان هواشناسی: به قول رییس سازمان هواشناسی کشور، «یک سوم تصاویر هواشناسی شهر تهران به علت امواج پارازیت نامفهوم است» (رجوع شود به irna.ir کد خبر 81336195). داوری کارشناسان هواشناسی برای عدم پیش بینی درست رُخداد تندبادها و طوفانها به دلیل تداخل "نویز الکترومغناطیسی" (یا همان پارازیت) در تصاویر تولید شده توسط رادارهای سازمان هواشناسی کشور، توجیهی از پیش آماده است (نگاه کنید به rc.majlis.ir/fa/news/show/896331)، این در حالی ست که تندبادهای پیش بینی نشده، منجر به غافلگیر شدن مردم و کشته شدن بعضی از شهروندان شده است؛  
-    از منظر قربانیان پارازیت: آستانۀ تحریک‌پذیری مردم برای تظاهرات خیابانی در مقابل استانداریها پائین آمده است؛ آنهم به دلیل باور به بیماری زا بودن پارازیت و تأثیر عملی و واقعی آن: تشویش بیماری زا (آخرین باری که چنین تظاهراتی، رسانه ای شد و حتی شکایتی نیز در این خصوص مطرح و توسط قوۀ قضائیه پیگیری شد 20 دی ماه 1395، در شیراز بود (نگاه کنید به صفحۀ مربوط در نشانی isna.ir، کد خبر 95102012842)
-    از منظر اپراتورهای همراه و مشترکان آنها: تعمیم نادرست پارازیت‌هراسی به «بی.تی.اِس‌هراسی» یعنی: به ترس و اظطراب بیمارگون از هر دکل و آنتن تلفن همراه تبدیل شده است. «بی.تی.اِس‌هراسی» در برخی از موارد به طرح شکایت از سوی مردم منجر و به برچیده شدن سایت شرکت های ارتباطات سیار و عدم براقراری ارتباط همراه در حوالی دکل و آنتن برچیده شده، منتهی شده است. این در حالی است که «بی.تی.اِس‌هراسی» هم به اپراتورهای تلفن همراه خسارت وارد کرده و هم آزادی عمل کاربران را مورد تحدید قرار داده است. (ماده نوزدهم Universal Declaration on Human Rights  آزادی دسترسی به مخابرات، جست‌وجوی منابع و دریافت اطلاعات و افکار از هر نوع  را جزو حقوق مردم می-داند). 
خلاصه این که:
یک ربع قرن است که با چالش پارازیت رو در رو هستیم: 
-    نه دولت و نه نمایندگان مردم میتوانند پارازیت را ممنوع، موقوف یا قانونی کنند! 
-    و نه هیچ کس دیگر: تشویش اذهان عمومی در این خصوص پایانی ندارد!
-     مسؤولان نه میدانند شدت امواج پارازیتی چقدر است، و نه برای ردگیری و مکان‌یابی منشاء و منبع تشعشع پارازیت اقدامی مناسب میکنند، 
-    نه گزارشی از توفیقات و دستاوردهای صنعت بومی پخش پارازیت در دست است که نهاد متولی به آن ببالد و افتخار کند، 
-    و نه کسی از نتیجه و تقدیر گزارشی که واعظی (وزیر پیشین فاوا) تهیه کرده بود خبر دارد! گزارشی که واعظی در خصوص مخاطرات پارازیت تهیه کرده و به رئیس دولت داده و او هم آن را به نهاد ریاست جمهوری تقدیم کرده بود، 
-    از میزان عبرت گرفتن «متشعشعین» اما باخبریم! دریغا که کاربران تجهیزات ممنوعه روز به روز در حال افزایش است؛
-     وضعیتی ناخوشایند که ناکارآمدی عمومی را تداعی و القا میکند. 
اینها همه از کرامات پارازیت است!
   
هنر پارازیت!
عیبهایش جمله بگفتی، هنرش نیز بگو! پارازیت که این همه عیب دارد، از منظر هنری مزیتی پوشیده و مخفی نیز دارد! من نام این مزیت هنری پارازیت را که در اثر تداخل فرکانس‌های نویزی پارازیت در سیگنال ماهواره ای در تصاویر گیرنده های خانگی به وجود میآید، «دیجیرافیتی» گذاشته ام. مدتی است که مشغول تصویربرداری از این پدیده هستم و تنها پنج نمونه از «دیجیرافیتی» را در زیر ضمیمه، معرفی و تقدیم خوانندگان این یادداشت میکنم.

پنج نمونه از دیجیرافیتی
 

(منبع:عصرارتباط)

روزنامه نیویورک تایمز با اشاره به دو تحقیق جدید درباره امنیت سایبری، ادعا کرده است که هکرهایی که احتمالا با ایران در ارتباط هستند، موج جدیدی از جاسوسی سایبری علیه مخالفان راه‌انداخته‌اند.

آرایش جنگ جهانی تکنولوژی

يكشنبه, ۳۰ شهریور ۱۳۹۹، ۱۰:۴۰ ق.ظ | ۰ نظر

مرتضی عبدالحسینی - ترامپ در کارزار انتخاباتی 2016 خود چین را متهم به دزدیدن مشاغل آمریکایی و دستکاری نرخ ارز خود می‌کرد. او معتقد بود که اولی منجر به بیکاری طیف عظیمی از کارگران آمریکایی شده و دومی تجارت بین‎المللی از سوی چین را ناعادلانه کرده است.

اندرحکایت یک بحثِ طولانی و عجیب

شنبه, ۲۹ شهریور ۱۳۹۹، ۱۰:۲۴ ق.ظ | ۰ نظر

علی شمیرانی - نزدیک به 15 سال از مطرح شدن مقوله‌ای با عنوان شبکه ملی اطلاعات می‌گذرد و هنوز هم چیستی، میزان پیشرفت و نحوه اجرای آن محل بحث است.

ترامپ و غول‌های ارتباطی

چهارشنبه, ۲۶ شهریور ۱۳۹۹، ۱۰:۴۰ ق.ظ | ۰ نظر

یونس شکرخواه - دونالد ترامپ که همزمان خودش سازمان ملل است و کلانتر جهان و .... چهار غول ارتباطی دنیای حافظه رم (RAM)، تراشه و نمایشگر را وادار کرده است تا از معامامله با هواوی (واوِی) پیشتاز ارتباطی چین دست بردارند.

در دارک وب ایران چه می‌گذرد؟

سه شنبه, ۲۵ شهریور ۱۳۹۹، ۱۰:۰۰ ق.ظ | ۰ نظر

یک کوه یخ را در نظر بگیرید، آن چیزی که ما در موتورهای جست و جو سرچ می کنیم  و به آن می رسیم بخش بسیار کوچکی از دنیای وب است. ۹۵ درصد فضای اینترنت را بخش اعظم این کوه یخ زیر اقیانوس تشکیل می‌دهد  که به آن دارک وب  گفته می‌شود. 

امروز بسیار دشوار است که تصور کنیم غول‌های فناوری در آینده قدرت خود را از دست خواهند داد؛ همان‌طور که تا همین چند سال قبل هم کمتر کسی تصور می‌کرد که شرکت‌های نفتی به وضعیتی که امروز شاهدش هستیم، دچار شوند.

عباس پورخصالیان -  ضعیف ترین بخش شبکۀ ملی اطلاعات ایران، زیرساخت دسترسی به اینترنت ماهواره ای است.

سرگرمیِ جدید دنیای موازی

شنبه, ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ۰۱:۱۹ ب.ظ | ۰ نظر

علی شمیرانی - برخی از ایرانی‌ها سال‌هاست که به زندگی‌های موازی خو گرفته و عادت کرده‌اند. برای مثال زندگی برخی در بیرون منزل، میان مردم و در محیط جامعه با آنچه در درون خانه می‌گذرد کاملا متفاوت است.

نتایج یک بررسی نشان می دهد که در مواقع ناآرامی های اجتماعی و اعتراضات مردمی در کشورهای مختلف، قطع اینترنت در سرکوب یا مقابله با ناآرامی ها، سیاست اثربخشی نبوده است.
ماه گذشته معترضان به نتایج انتخابات ریاست جمهوری روسیه سفید یا بلاروس به خیابان ها آمدند و در پی این اعتراضات، دولت نیز تصمیم گرفت اینترنت را ابتدا محدود و سپس قطع کند. اما اگر اقدام به قطع اینترنت به منظور جلوگیری از تظاهرات انجام شده، به وضوح مشخص است که این سیاست شکست خورده است؛ زیرا پس از آن نیز، آتش اعتراضات فروکش نکرد و هزاران نفر در هفته های پس از آن همچنان در خیابان ها به درآمدن نام الکساندر لوکاشنکو از صندوق های رای، اعتراض می کنند.

اما روسیه سفید تنها کشوری نیست که در آن، از قطع اینترنت برای مقابله با اعتراضات استفاده شده است. در یک دهه گذشته، علاقه حکومت ها به قطع اینترنت در مواجهه با ناآرامی ها روز به روز افزایش یافته است. پیش از مورد روسیه سفید، اتفاقات مشابهی در هند رخ داد، کشورهای آفریقایی از این شیوه استفاده کرده اند و در ایران نیز، به همین شیوه عمل شده است.

اما محققان می گویند این رویکرد، معمولا جواب نمی دهد و نمونه روسیه سفید نیز تاییدی بر این مدعاست. همچنین در برخی موارد، قطع اینترنت حتی موجب به خشونت کشیده شدن تظاهرات شده است.

یان ریدژاک (Jan Rydzak) محقق و تحلیلگر موسسه غیر انتفاعی Ranking Digital Rights می گوید: به ندرت دیده ایم که قطع اینترنت موجب به صفر رسیدن اعتراضات بوده باشد.

ریدژاک و همکارانش در تحقیقی که نتایج آن در قالب مقاله ای در ژورنال بین المللی ارتباطات به چاپ رسیده، اتفاقات حرکات اعتراضی در کشورهای آفریقایی و اقدام دولت ها برای قطع اینترنت یا سانسور بخش هایی از وب، مانند شبکه های اجتماعی را بررسی و مستند کرده اند.

محققان در این بررسی قادر به نشان دادن اثرگذاری این اقدام نبوده اند؛ برای مثال، بررسی ها نشان می دهد که قطع اینترنت، همواره با تظاهرات خشونت آمیز مرتبط بوده، اما شواهدی مبنی بر اثربخش بودن سیاست قطع اینترنت در فرونشاندن اعتراضات مشاهده نشده است. 

یکی از نمونه های مورد بررسی، قطع کامل دسترسی به شبکه های اجتماعی در جریان اعتراضات دسامبر 2017 در اتیوپی بوده است. به نوشته محققان بررسی مذکور، این اقدام به منظور مقابله با اعتراضات مرتبط با تنش های قومیتی در بخشی از اتیوپی کاملا شکست خورده است و در واقع، در طول قطع دسترسی، میزان برخوردهای خشونت آمیز رشد داشته است.

محققان در این بررسی از داده های مکانی مرتبط با تظاهرات و میزان خشونت آمیز بودن آنها استفاده کرده اند؛ اما به اطلاعات تفصیلی مرتبط با تعداد تظاهرکنندگان یا شکل فعالیت های آنلاین پیش از قطع اینترنت یا سانسور شبکه های اجتماعی دسترسی نداشته اند.

دبورا براون، محقق ارشد سازمان دیده بان حقوق بشر می گوید: درک این موضوع، در تشریح تداوم حرکت های اعتراضی در زمان اختلال در ارتباطات بسیار کلیدی است.

وی می افزاید: مداخلات فناورانه برای ساکت کردن فعالان کافی به نظر نمی رسد و خواسته های مردم را تغییر نخواهد داد. مردم می خواهند صدای شان شنیده شود؛ بنابراین، به این دلیل که ارتباطات مختل شده، در خانه نمی مانند.

علاوه براین، به گفته ریدژاک، گروه های فعال سیاسی و اجتماعی، در صورت قطع اینترنت، راه های خلاقانه دیگری خواهند یافت و استراتژی های ارتباطی خود را بر مبنای آن تغییر می دهند. 

وی مورد روسیه سفید را مثال می زند و می گوید: معترضان در این کشور، به استفاده از وی پی ان ها به منظور تداوم دسترسی به شبکه های اجتماعی روی آوردند و در مواردی که شبکه های ارتباطی، پیام رسان هایی مانند واتس اپ و تلفن همراه نیز مختل شد، از تلگرام برای ارتباطات خود استفاده کردند.

اما سوال این است که اگر قطع اینترنت، اعتراضات و ناآرامی ها را پایان نمی دهد، چرا مقامات همچنان از این روش استفاده می کنند؟

جاس رایت (Joss Wright) محقق انستیتو اینترنت دانشگاه آکسفورد می گوید: به نظر می رسد قطع اینترنت، تاکتیکی است که از آن با عنوان «آخرین چاره» نام برده می شود. 

اما به گفته وی، این استراتژی نیز ناپخته است، زیرا موجب گسترش شایعات و اطلاعات غلط از طریق سایر کانال ها می شود که می تواند نتایج غیر قابل پیش بینی داشته باشد. 

ریدژاک نیز با نظر رایت موافق است. وی می گوید: قطع ارتباطات، فضایی اکنده از ترس و عدم قطعیت ایجاد می کند. 

به گفته وی، قطع اینترنت به عنوان راهکار نمایش صریح قدرت، می تواند موجب رشد احساس هرج و مرج در یک کشور یا منطقه شود. این احساس موجب وضعیت ناپایدار و خارج از کنترل می شود در حالی که حکومت ها قصد دارند نشان بدهند که اوضاع تحت کنترل آنهاست. داده های موجود هم نشان می دهد که با قطع ارتباطات، عملا اوضاع از دست دولت ها خارج می شود.(منبع:آی تی من)